RegistrerenInloggenIndexFAQZoekenGebruikerslijstGebruikersgroepen




INBOX // PROFILE



Charactername
Password

You are not logged in or registered.
(LOG IN OR REGISTER)
Welcome friendly guest,

DAWN OF ETERNITY is a semi-realistic rpg about the supernatural caused by the ultimate virus centuries ago.

Are you going to survive this world?


13-12-2015 ~ Het forum is officieel open!
29-11-2015 ~ Het forum is bijna klaar!
the season isseason
Winter




This forum works the best with:
google chrome

but can also be used with the following browsers:
firefoxinternet exploreredgesafari
DAWN OF ETERNITY

Let us work on the start of a new era

Deel | .
 

 Fastfood Friendship

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down 
AuteurBericht
avatar
━ Solitair ━

Posts : 172
IC : 43

“ Character „
Age: 26 years
Sex: Male
Breed: Barbary Lion

Profiel bekijken

BerichtOnderwerp: Fastfood Friendship wo maa 09, 2016 10:14 pm

Het was weer eens van die nachten. Van die kutnachten waar je moe was maar de slaap gewoon niet kon vatten. Want teveel gedachtes dwaalden door je hoofd, teveel zorgen en te veel drukte. Zelfs een deken over je hoofd heen doen hielp niet. Dit was gewoon puur naar de muur of het plafond staren, in de hoop dat de gedachtes op zouden houden met schreeuwen en bonken en aandacht trekken en dat ze zouden beseffen dat het geen nut had. Dat ze tot rust kwamen zodat je uiteindelijk ook nog eens in slaap kon vallen. Oliver had een van die nachten. En deze nachten had hij zo vaak al mee gemaakt, al zo vaak tegen gestreden en het had nooit echt geholpen, wat meestal betekende dat hij tot de vroege uurtjes opbleef en voor de rest van de dag zich verschrikkelijk brak en dood voelde. Maar voor deze nacht kon Oliver zich dat niet veroorloven. Hij kon niet opblijven en hopen dat alles weg zou gaan. Want dat zou het toch niet doen, hij zou toch alleen maar blijven draaien, blijven zuchten en blijven hopen dat het over ging en dat het stil werd. Daarbij was zijn rug als een malle aan het jeuken vanwege nieuwe en verse wonden die aan het helen waren. Zijn vader was er niet blij mee geweest toen het bleek dat Oliver misschien iets te veel drugs voor zichzelf had achter gehouden. En met niet blij geweest bedoelde hij eigenlijk dat zijn vader furieus was. Want dat betekende verlies op de handel. Oliver had kostbaar handelswaar verkwanseld, iets wat voor een klant was bedoelt. Het was niet zijn bedoeling geweest om het te gebruiken, maar de nood was te hoog geweest. Zijn handen hadden gejeukt naar een lijntje of iets dergelijks. Iets wat ervoor zorgde dat hij gewoon even niet hoefde te denken aan een kwade vader, de handel en de ketens waar hij aan vast zat. Want als Oliver eenmaal ging nadenken kwam hij meestal in een neerwaartse spiraal waarin hij zichzelf duidelijk maakte dat hij niet veel betekende voor zowel zijn vader als Sareths vader, dat Sareth hem ook ieder moment kon droppen vanwege zijn gedrag en dat het ook niet veel uitmaakte mocht hij ooit dood in de goot gevonden worden. En dat soort gedachtes waren op dit moment de meeste die door zijn hoofd suisden. En Oliver had daar geen zin in.
Met een zucht stond de jongen op uit zijn bed, veegde met zijn voeten een hoop vuile kleding opzij en slofte naar de badkamer. Gelukkig was zijn vader tot op heden er nog niet op gekomen om alle pijnstillers en slaappillen van zijn zoon af te pakken. Of hij wist dat Oliver het nodig had en wachtte op het juiste moment om ze af te nemen. Oliver rommelde wat en vond een potje. Iets wat hij niet heel vaak probeerde aangezien hij de bij-effecten kende, maar om nu tien uur plat te liggen door rohypnol zag hij ook niet zitten, dus was dit een van zijn weinige opties. Een shitton aan pijnstillers nemen betekende meer zelfmoord dan verdoving dus dat liet hij ook achterwege. Hij vulde een glas met water, sloeg twee pillen plus het water achterover en keek vervolgens in de spiegel. Zijn donkerblonde haar stond alle kanten op en er zaten wallen onder zijn ogen. Oliver in zijn natuurlijke habitat. Een paar minuten bleef hij naar zichzelf staren, zich bedenkend wat nou ook al weer de bijwerkingen van dit spul waren. Toen hij uiteindelijk het spul begon te voelen gaf hij het staren op en slofte naar bed. Het was wel duidelijk dat Oliver niet goed meer wist hoe sterk het was en hoe snel het werkte want tegen de tijd dat hij bij zijn bed was en er uiteindelijk op was gevallen was hij al ver heen. Hij had niet eens de tijd gehad om de dekens over zich heen te slaan en hij lag nu met zijn buik op zijn matras, onder zeil.
Het spul kwam niet bepaald met een dromen-loze slaap, want niet veel later vulde de kalmerende duisternis zich met iets wat deels op een herinnering en nachtmerrie leek. Het was altijd zijn vader die er in voor kwam. Zijn vader die hem mishandelde en hem uitlachte. Hem vertelde hoe waardeloos hij was. Oliver fronste en begon te woelen en te bewegen, in de hoop zo de nachtmerrie van zich af te schudden. Maar het maakte het alleen maar erger en hij had geen idee hoe hij er aan kon ontsnappen. Af en toe mompelde hij een vaag woord en het woelen werd alleen maar erger. De jongen kromde zijn rug en ging op zijn zij liggen, zijn armen om zijn buik geslagen. Zo bleef hij nog vaag bewegen en vage woorden zeggen, maar het was tenminste minder heftig. Wat de nachtmerrie niet minder erg maakte. Misschien was het niet zo erg geweest om een nacht wakker te liggen. Alles behalve dit.
Terug naar boven Go down
 
avatar
━ Solitair ━

Posts : 6
IC : 1

“ Character „
Age: 21
Sex: Female
Breed: witte leewin

Profiel bekijken

BerichtOnderwerp: Re: Fastfood Friendship zo maa 20, 2016 8:37 pm

Een pikzwarte motor racete door de straten. Het ging niet in top speed, het bleef wel mooi aan de snelheid houden. Toch straalde het sierlijkheid en agressie uit. vooral wanneer het enkele auto's ontweek en bochten nam. De motor zelf was helemaal zwart. Op de achterkant van het voertuig was er een wit logo opgeplakt, wat het betekend was voor iedereen die haar kende en niet kende een raadsel, behalve haar familie natuurlijk. Degene die op de zwarte motor zat was zelf ook haast onherkenbaar met die zwarte helm, waar daar ook nog eens het zelfde witte logo op plakte.. het enige dat men wist van de motorrijder was dat het een jonge vrouw was, door de lange bruine haren die vanonder haar helm vandaan stak. De motor vertraagd naar mate de straten smaller begonnen te worden. Er waren ook nog eens veel mee bochten waar ze rekening mee moest gaan houden. Achter nog een volledig uur in smalle straatjes te hebben gereden, kwam de motor tot stilstand en de jonge vrouw kroop er af. De helm deed ze van haar hoofd en legde het op de zadel van haar voertuig.
Zonder enig geluid te maken stapte ze naar de voordeur, met de sleutels in de hand ging ze naar binnen. het was er donker en stil. Zonder care deed ze het licht aan van de gang. In het begin zou je denken dat de jonge dame in dat huis woonde, maar wanneer je beter op lette op haar lichaamshouding dan zag je hoe gespannen en voorzichtig ze was. Daarnaast hield ze de omgeving strak in de gaten.. Melodie rekte zich vervolgens eens goed uit en ging dan de trappen op. Een voor een deed ze de deuren opent tot ze aankwam in de slaapkamer waar er een man lag te slapen. Voorzichtig een geruisloos stapte ze naar de man toe. Haar dolk dat aan haar heup hing glinsterde even door het licht dat ze aan had gedaan. In eerste oog opslag zou je denken dat ze hem ging vermoorden. Tot je de uitdrukking zag op haar gezicht: bezorgdheid. Melodie stapte meteen op de man af en ging naast hem op zijn bed zitten. " Olli!" haar handen zette op zijn schouders en schudde hem heen en weer. " Broertje wordt wakker!"
Terug naar boven Go down
 
 

Fastfood Friendship

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 1

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Dawn of Eternity :: THE WEST :: Western Misarai :: Aelanair City-