RegistrerenInloggenIndexFAQZoekenGebruikerslijstGebruikersgroepen




INBOX // PROFILE



Charactername
Password

You are not logged in or registered.
(LOG IN OR REGISTER)
Welcome friendly guest,

DAWN OF ETERNITY is a semi-realistic rpg about the supernatural caused by the ultimate virus centuries ago.

Are you going to survive this world?


13-12-2015 ~ Het forum is officieel open!
29-11-2015 ~ Het forum is bijna klaar!
the season isseason
Winter




This forum works the best with:
google chrome

but can also be used with the following browsers:
firefoxinternet exploreredgesafari
DAWN OF ETERNITY

Let us work on the start of a new era

Deel | .
 

 // pretty little psycho

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down 
AuteurBericht
avatar
━ Solitair ━

Posts : 47
IC : 10

“ Character „
Age: 24 y/o
Sex: Male
Breed: Wolf

Profiel bekijken

BerichtOnderwerp: // pretty little psycho wo dec 16, 2015 9:19 pm




Er werd geen woord gelogen als er gezegd werd dat Aelanair City een drukke stad was. Ace had al lang ondervonden dat de stad veel drukker was dan hij gewoon was van de andere steden waar hij gewoond had. Niet dat hij op zo veel plaatsen gewoond had, maar toch. In ieder geval was het veel drukker dan de stad die kortbij het huisje gelegen had waar hij met de liefde van zijn leven Kit gewoond had. Hij kon geen gedachten aan haar in zijn hoofd laten, wetend dat hij nooit over het verlies zou raken. Daarom dat de jongeman met het blondige haar zich ook zo extreem druk bezig hield met werken, zeker niet omdat hij zijn werk in de muziekwinkel zo graag deed, maar wel omdat hij dan aan andere dingen kon denken. Aan hoe ontzettend hard hij deze job haatte, bijvoorbeeld. Met een geërgerd gebaar opende hij een kartonnen doos en begon de CD's met veel tegenzin in het rek te laden. Normaal liet hij de popmuziek CD's door een ander in de rekken zetten, omdat hij nu eenmaal niet zo gericht was op pop, maar vandaag luisterde hij maar braaf. Hij had immers geen zin om weer bedreigd te worden met het verliezen van zijn job. Zijn ogen gleden even naar het thumbs up tekentje dat op zijn hand stond. Hij vroeg zich nog altijd af op welk feestje hij zo dronken geraakt was dat hij zich zonder het te beseffen een tattoeage toe had laten brengen. Jammer dat laserbehandelingen zo duur en pijnlijk waren, anders had hij de 'MOM' al lang van zijn arm laten halen, want de thumbs up herinnerde hem er gek genoeg steeds aan dat hij positief moest blijven. Met een licht lastige bijbeweging dropte Ace de laatste One Direction CD het rek in. Hij haatte hen. Wat hadden zij dat hij niet had? Hij kon ook zingen. Hij had ook een pretty face. En hij vond zijn lach zeker drie keer zo mooi als die van die jongens. Pff.

Hij keek blij naar de klok toen die aangaf dat het middag was. Middag betekende middagpauze en dat betekende dat hij zijn boterhammen op kon eten met een kop koffie en een sigaret kon roken voor hij om twintig voor één weer zou moeten gaan werken. Wel, als hij al terug ging werken. Hij had er niet meer zo een zin in. Hij knoopte zijn werknemershemd los en legde dat even achter de kassa, terwijl hij een collega toeknikte. Hij gritste zijn boterhammen mee. Daarna liep hij die stomme muziekwinkel uit en liep richting de uitgang van de shopping mall uit. Buiten roken was nog steeds verplicht. Onderweg hield hij even halt aan een Starbucks. Waarom stond er toch altijd zo een lange rij? Nog steeds licht geërgerd wachtte hij ook daar, en bekeek hij de mensen even. De persoon voor hem had een tas op zijn rug, dus zat Ace maar wat met de rits van het ding te spelen. "Wat doe je?" hoorde hij de jongen zeggen, en de blondharige kerel keek even op. "Oh, het spijt me", mompelde hij. Sinds wanneer mocht je je niet meer vervelen in een rij. Geduldig, al was dat een groot woord, wachtte hij af op zijn beurt en bestelde toen een kop koffie. Met de beker in zijn hand, zijn boterhammen in de ander en een pakje sigaretten in zijn achterzak liep hij nu effectief naar buiten. Eenmaal daar zette hij zich op de grond neer in kleermakerszit. Hij had zo'n prachtige, kinderachtige brooddoos op schoot, een rode dan nog wel. De koffie zette hij voor zich neer en een sigaret werd al gauw opgestoken, ook al was brood met sigaretten niet zo een lekkere combinatie. Al kauwend op het brood keek hij een beetje rond. Het was letterlijk zo een rotdag op het werk. Geen één interessante persoon was er al voorbij gekomen. Leuke meisjes. Leuke jongens. Hmm, misschien drie in totaal, maar geen één interessant genoeg om een gesprek mee an te knopen. Ace legde zijn brooddoos naast zich neer en rookte zijn sigaret verder op, afgewisseld met het drinken van zijn koffie. Hij stak zijn tong even walgend uit toen de combinatie van koffie en brood zijn smaakzin aantaste, maar gooide daarna zijn rommel weg en begon weer naar binnen toe te lopen. Nog eens stak hij zijn tong uit, maar dit keer naar een meisje dat hem aan het aangapen was. Kleine kinderen, hij snapte ze niet, hij mocht ze ook niet echt. Wie wou er nu de verantwoordelijkheid over zo'n... monstertje? Al grinnikend liep de muziekwinkel medewerker verder, weer naar de winkel waar hij verwacht werd.

Zijn mouwen stroopte hij tot aan zijn ellebogen omhoog. Hij haatte dat verdomde hemd en die stomme badge waar zo nodig zijn naam op moest staan. Ace Raiden, who cares? Waarom kon hij niet zo worden als die ene kerel, die Alex from Target? Dan kreeg hij eindelijk eens de aandacht die hij verdiende. Een nieuwe lading CD's was al weer geleverd, of hij had weer eens een doos overgeslagen bij het uitpakken, dus rolde er een zucht over zijn lippen. "Raiden, niet zeuren!" hoorde hij één van zijn collega's tegen hem zeggen. Eén van de twee anderen. Ze werkten maar met drie medewerkers in het winkeltje, want extreem groot was die nu ook niet. "Aye aye, chef", sprak hij terug met een lichte grijns om zijn lippen en een beter humeur als voor hij zijn pauze gehad had. Ace keek naar de CD in zijn handen. Porcelain Black heette de groep, de artiest. Hij keek even op de achterkant. Oh, liedjes zoals Pretty Little Psycho. Niet zo zijn ding, maar soms wel leuk. De jongeman huppelde half door de gangen van de winkel, letterlijk. In huppelpas. Hij hoorde gelach van zijn vrouwelijke collega. Ze hoopte waarschijnlijk kans te maken bij hem. Well, too bad. Hij was niet voor de vrouwen. Nee, wacht, natuurlijk wel. Hij was gewoon voor niemand. Hij moest niemand meer. Terwijl hij een liedje aan het neuriën was (Numb, Linkin Park, wat een toeval en hoe onvoorspelbaar met zijn type persoon) hield hij halt bij het rek van de B. Hij zag er een meisje staan. Ze was knap, dat zeker, maar hij was meer geïnteresseerd in welke CD ze vast hield. Hij kon niet zien welke het was. De jongeman die Dabiel als middennaam had keek even nadenkend, en besloot toen om haar aan te spreken. "Het spijt me verschrikkelijk dat ik je stoor," klonk zijn stem, al klonk er de nodige humor en speelsheid in want echt spijten deed het hem niet, "maar welke CD heb je daar in je handen met die - oeh - fancy nagels?" Een half grijnsje, half glimlachje vond weer plaats op zijn gezicht terwijl hij haar met zijn donker bruinige ogen aankeek. Wat een plaatje.

OOC: Bluh post, sorry Lizzie xD


Terug naar boven Go down
 
avatar
━ Solitair ━

Posts : 3
IC : 1

“ Character „
Age: 26
Sex: Female
Breed: Wolf

Profiel bekijken

BerichtOnderwerp: Re: // pretty little psycho do dec 17, 2015 8:47 pm



Words: ###


IT'S GONNA BREAK



Meredith had het niet zo op drukke plekken, dat was zeker een van de redenen waarom ze ook niet zo vaak in de stad kwam en zich terugtrok in de bossen in het kleine krot, nou ja, housje waar ze zich wel op haar gemak voelde en ze zich dagenlang bezig kon houden met nuttige - vaak dingen die alles behalve nuttige dingen waren-. Maar alas, het waren dingen die ze graag deed, en ze nergens aan hoefde te denken als ze weer eens door het bos aan het lopen was. Dat was wel iets waar ze haar tijd het meeste aan verdeed, doelloos rondlopen in het bos en zich concentreren op elk geluidje en elek beweging die er in haar buurt was. Maar ondanks dat deze meid in de bossen leefde zag ze er zeker nog verzorgd uit. Haar kleding was normaal, zeer haar eigen style en haar haren altijd goed verzorgd. Make up was iets waar ze niet echt tijd aan besteedde, haar nagels daar in tegen, die zeker wel en zagen er altijd goed uit. Omdat ze zo vaak tijd over had, zat Meredith altijd te experimenteren met nagelak en de verschillende stijlen die ze na enig oefenen onder de knie had gekregen.



Maar terug naar het punt dat ging over waarom ze zich in hemelsnaam in de stad bevond. Daar was een simpele rede voor : Een cd met muziek. Om het nog duidelijkter te maken, het was een cd van Divide the Day. Een van de weinige die ze wel goed vond en uren naar kon luisteren. Maar met moeilijke wifi verbinding die ze in het bos had was het niet altijd mogelijk om online naar muziek te luisteren en dat is waarom ze dan ook een kast vol met cd's had. En ook omdat ze zo dan non-stop mee kon schreeuwen met de muziek terwijl ze aan het schoonmaken of afwassen was. Nee, dit is zeker niet wat je van haar zou denken op het eerste gezicht. Meredith ziet er namelijk meer uit als een jongedame die naar een ander genre muziek zou luisteren. one direction, bijvoorbeeld. Een boyband die ze verafschuwde. Ze kon nog geen zin van hun liedjes aanhoren zonder compleet gek te worden en haar haren uit te trekken.



Maar nu, ze werd aangesproken door een jongeman die haar uit d'r gedachtegang haalde van hoe hard ze straks mee kon gaan schreeuwen op de muziek wanneer ze weer thuis was. Haar ogen schoten omhoog en zeiden duidelijk ' Nee, af. Mijn. fuckoff.' Maar om niet gelijk bitchy uit de hoek te komen hield ze nog maar even haar mond en bleef de jongen aan kijken. Blond, schattig, knap. Geweldig dit had zij weer wanneer ze niet al te sociaal wou doen. Eerst stoorde hij haar, verontschuldigde zich, vroeg welke cd ze in haar handen had en ten slotte complimenteerde hij haar nagels nog. Met een rol van haar ogen keek ze hem weer aan en hield de cd omhoog zodat hij de voorkant kon zien. " Is er verder nog iets waar ik je mee kan helpen, Ace?" Het naamkaartje van de jongen had ze al gespot toen ze hem van top tot teen aan het bekijken was. Best grappig eigenlijk, hoe zij de vraag stelde die hij eigenlijk hoorde te stellen. " Zo niet, dan wil ik graag gaan afrekenen en naar huis zonder dat een of andere winkelbediende me tegen houd om dat te doen." Sprak ze kort en omklemde de cd meer.

It's more, more than I can take, I feel it in my veins



 &  



Terug naar boven Go down
 
avatar
━ Solitair ━

Posts : 47
IC : 10

“ Character „
Age: 24 y/o
Sex: Male
Breed: Wolf

Profiel bekijken

BerichtOnderwerp: Re: // pretty little psycho za dec 19, 2015 4:26 pm




Hij was naast een meisje gaan staan omdat hij weer een CD weg moest gaan zetten, maar hij was geïnteresseerd geraakt in welke CD ze vast had, puur doordat hij de cover niet in één twee drie kon herkennen en dat stoorde hem enorm erg. "Het spijt me verschrikkelijk dat ik je stoor," sprak Ace, "maar welke CD heb je daar in je handen met die - oeh - fancy nagels?" Haar ogen schoten omhoog van de CD naar zijn gezicht en hij dacht dat als blikken konden doden, dat hij al lang kronkelend van de pijn op de grond gelegen had. De CD werd omhoog gehouden en Ace bekeek die even met een frons, om toe licht te knikken. Die CD kende hij wel, hij was alleen te ver geweest met zijn gedachten om te beseffen dat het die was. "Is er verder nog iets waar ik je mee kan helpen, Ace?" Hij wist meteen dat zijn naamkaartje haar opgevallen moest zijn, want ze had niet geheel subtiel hem van kop tot teen bekeken. Ace kon er geen kritiek op geven, want zelf was hij ook verre, maar dan ook vérre, van subtiek met mensen bekijken en - om het zo oneerbiedig te zeggen - te keuren. Hij zag dat ze de CD aan het omklemmen was met haar handen, ze wou h'm blijkbaar zeer graag hebben, ze leek haast bang dat Ace hem af zou nemen.  "Zo niet, dan wil ik graag gaan afrekenen en naar huis zonder dat een of andere winkelbediende me tegen houd om dat te doen." Hij grinnikte en haalde een hand door zijn haar. "Een of andere winkelbediende, awtch, ik ben niet zomaar de eerste de beste winkelbediende, hoor." Zijn donkerbruine ogen keken even rond in de zaak, hij wou niet dat zijn collega's hem hoorden. "Ik werk hier wel al het langste van de drie mensen die hier werken hoor, mijn baas is ontzettend tevreden over mij en-" Zijn zin kon niet afgemaakt worden, want als je over de Duivel spreekt, zie je zijn staart. Zijn baas kwam voorbij en hij hield enkele seconden halt bij Ace. "Ace. Alsjeblieft, he." Een beetje schaapachtig grijnsde de blonde jongeman naar zijn baas, blij dat die gauw weer doorliep. "Zie je wel!" zei hij, zijn vrolijkheid nam het weer over van zijn gevoel voor schaamte. Hij schaamde zich zelden, eigenlijk. Hij lachtte zijn mooie, witte, rechte tanden weer bloot en schudde zijn hoofd licht. "Nee, jij kan mij nergens mee helpen, maar misschien ik jou nog wel. Heb je nog een andere CD nodig? Ik help je graag zoeken", grinnikte hij naar het meisje. Hij klapte kort in zijn handen en keek rond. "We hebben een ruim assortiment aan verschillende soorten muziek - voor ieder wat wils! Neem zeker ook een kijkje in onze afgeprijsde collectie." Hij knipoogde. "Onze slagzin, oké." Hij was veel aan het praten, te veel, veel te veel, en het interesseerde hem helemaal niets. Met een vrolijk gezicht draaide hij zich weer naar het meisje toe. "Het zou wel eerlijk zijn als ik nu ook jouw naam mag weten." Als hij haar op zijn zenuwen aan het werken was, was er een mogenlijkheid dat ze niet meer terug zou komen naar deze winkel. Dan verloor hij zijn job, waarschijnlijk, wegens het langdurig lastig vallen van de klanten - en klant is Koning.


Terug naar boven Go down
 



BerichtOnderwerp: Re: // pretty little psycho

Terug naar boven Go down
 
 

// pretty little psycho

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 1

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Dawn of Eternity :: THE WEST :: Western Misarai :: Aelanair City :: Westwell Shopping Mall-