RegistrerenInloggenIndexFAQZoekenGebruikerslijstGebruikersgroepen




INBOX // PROFILE



Charactername
Password

You are not logged in or registered.
(LOG IN OR REGISTER)
Welcome friendly guest,

DAWN OF ETERNITY is a semi-realistic rpg about the supernatural caused by the ultimate virus centuries ago.

Are you going to survive this world?


13-12-2015 ~ Het forum is officieel open!
29-11-2015 ~ Het forum is bijna klaar!
the season isseason
Winter




This forum works the best with:
google chrome

but can also be used with the following browsers:
firefoxinternet exploreredgesafari
DAWN OF ETERNITY

Let us work on the start of a new era

Deel | .
 

 // what if I say I'm not like the others?

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down 
AuteurBericht
avatar
━ Solitair ━

Posts : 47
IC : 10

“ Character „
Age: 24 y/o
Sex: Male
Breed: Wolf

Profiel bekijken

BerichtOnderwerp: // what if I say I'm not like the others? do dec 17, 2015 4:35 pm




Vrijdagavonden waren misschien nog wel zijn favoriete momenten van de week. Wanneer de stress van het werk even van zijn schouders kon vallen, wanneer hij niet hoefde te kijken naar vrolijke gezinnetjes en kinderen die gezellige dingen deden met hun ouders. Hij wou ook nog wel eens wat gezelligs doen met zijn ouders. Alleen jammer dat zijn vader zijn moeder vermoord was en nu op de vlucht was, ook al hoopte Ace uit de grond van zijn hart dat de man overleden was. Kit had hem wel verteld dat hij het duister was en dat hij aangetrokken was tot het duister, maar zijn vader was het échte duister. De jongeman sloot de deur toen hij in zijn appartement was en legde met een zucht en een vermoeid gebaar zijn werknemershemd op een stoel om naar zijn slaapkamertje te lopen en daar een nieuw, grijs T-shirt aan te trekken. Hij ging nog uit die avond. Hij had zijn vriendin, Christie, een bericht gestuurd of ze mee uit wou die avond. Als vrienden, natuurlijk, wat had je aan liefde? Hopelijk kwam ze opdagen, anders zou hij weer nieuwe mensen moeten zoeken. Niet dat hij dat zo erg zou vinden, hij kon gemakkelijk contact leggen met nieuwe mensen, vaak tegen hun wil in wel. Desnoods ging hij gewoon de eerste de beste karaokebar binnen om daar te gaan zingen, maar zijn humeur stond er die dag niet echt naar. Hij wou liever gewoon drinken. Niet dronken worden, hij had geen zin in hoofdpijn. Geen zin in een hangover. Hij wreef met zijn tong even nadenkend over de rand van zijn boventanden en ging toen verder met zoeken naar een hemd dat hij over zijn T-shirt aan kon doen. Een hemd, maar niet zo'n net werkhemd. Zo een gevakt houthakkershemd zoals Kurt Cobain altijd droeg. Met de haast eeuwige halve glimlach, halve grijns op zijn gezicht liep hij weer naar zijn kleine keukentje. Hij wou nog wat eten voor hij weg ging. Met een ongeïnteresseerde klap deed hij de frigo weer dicht en gooide hij een ei in de pan. Hij moest toch iets eten? Een steek in zijn hart voelde hij wel toen hij spek bij gooide in de pan. Spijt in zijn hart voor vegetariërs. Hij kon je nu niet graag vlees eten? Hij had het echt nodig in zijn leven, hij hield enorm enorm enorm veel van spek. "Hide the scars to fade away the shake-up. Why'd you leave the keys upon the table? Here you go create another fable", zong hij half onder het 'koken' door, al zorgde hij er voor dat het goed vals klonk en dat hij met zichzelf kon lachen. Toen hij zijn bord met spek en ei voor zich had staan, at hij dat zo snel op als hij kon, want hij wou uit zijn huis, hij wou echt de straten op en Christie zien, het was ook al weer even geleden sinds hij haar voor het laatst gezien had. "I don't think you trust in my self-righteous suicide. I cry when angels deserve to die." Mooie afsluiter en daarna zette hij het bord in de gootsteen. Dat waste hij morgenmiddag wel af, dacht hij, vond hij, beloofde hij zichzelf ook al wist hij dat hij tegen zichzelf aan het liegen was. Dat bord stond daar nog wel een week of zo.

Hij huppelde de trappen zo goed als af en liep vrolijk fluitend naar buiten, zijn baseball jacket als enige bescherming tegen de koude van de winter want zijn jeansbroek was niet echt tegen de kou bestand. De scheuren aan de knieën lieten meer kou in dan dat ze tegenhielden. Ace checkte nog eens dat hij zijn mobiel in zijn broekzak stak. Die mocht hij niet missen voor het geval dat Johnston-wezen hem zou bellen. Met haar wist je nooit of ze nu ging komen of af zou bellen. Hij haalde een hand door zijn haren en stelde hierbij vast dat hij ze eigenlijk een keer zou moeten wassen omdat ze lichtelijk vettig begonnen te worden. Ook zou hij eigenlijk beter thuisblijven en gaan slapen, want de vermoeidheid begon hem de kop op te steken. Hij zag er moe uit, donkerdere kringen onder zijn ogen, zijn ogen stonden vermoeid, zijn oogwit was een beetje roziger dan normaal. Als je hem niet beter kende, zou hij er ook wel gewoon als een junkie uit kunnen zien. Maar hij gebruikte niets. Niet dat hij het niet een keer gedaan had, hij was meer dan eens met de 'verkeerde kant' van de mensen omgegaan, maar zij leken hem te snappen, zij leken de wereld ook zo lelijk en lastig te vinden. De Raiden-zoon duwde de deuren van een café open, het café waar hij afgesproken had met het meisje met de tattoeages. Hij kende haar nu al even, ze was een van zijn betere vriendinnen, het klinkte en ze kon net zo doordrinken als haar. Plus, praten met haar was altijd gezellig. Hij ging gewoon graag met Chris om, simpel als dat. Toen hij binnen kwam hoorde hij dat er Arctic Monkeys gespeeld werd door de speakers. 'Do I wanna know?'. Met een grijns op zijn gezicht bestelde hij een biertje bij de zeer bevallige dame die achter de bar stond. Zoveel plaatjes liepen er tegenwoordig rond. Maar wel letterlijk ook. Verfplaatjes. Zo veel make-up. Zo veel natuurlijke schoonheid wegsteken. Hij snapte het ook wel, de wereld was lelijk, je moest dingen verdoezelen. De blonde jongen zocht al geld in zijn portefeuille en kon haar ook met gepast geld betalen toen ze hem zijn glas kwam brengen. "Bedankt", grijnsde hij naar haar waarna hij zijn glas nam en met zijn rug tegen de bar ging leunen. Hij zag plots Christie en een brede lach verscheen op zijn gezicht. Zou hij zijn bier over haar heen gooien of haar een knuffel geven? Hij had geen idee, lastige keuzes. Hij besloot gewoon haar richting uit te lopen met zijn sukkelachtige Ace-smile permanent op zijn gezicht geplamuurd. "Christoffer", sprak hij opgewekt en met een grijns nadat hij een slok van zijn bier genomen had en haar aankeek. Ja, hij was geen held in bijnamen verzinnen. Hij had altijd de slechte gewoonte om er een mannelijke naam van te maken en dat viel niet altijd in de smaal van iedereen, maar hij vond het brachtig. Mensen noemden hem toch ook Acie of Ijsklonktje, DUS. "Mooi dat je gekomen bent." Hij grinnikte naar het meisje en hield zijn bier omhoog. "Haal jezelf ook wat, suffe."


Terug naar boven Go down
 
avatar
━ Solitair ━

Posts : 37
IC : 5

“ Character „
Age: 22 y/o
Sex: Female
Breed: Hyena

Profiel bekijken

BerichtOnderwerp: Re: // what if I say I'm not like the others? do dec 17, 2015 11:29 pm

Met een vermoeiende zucht trok Christie de deur van de tattoo shop achter zich dicht om de sleutel van het gebouw vervolgens in haar broekzak te stoppen. Eindelijk had ze even twee dagen rust van de klanten die begonnen te panikeren, soms wel schreeuwen als ze een tattoo bij hun probeerde te zetten. Dat was dus echt iets wat ze niet snapte. Waarom kwamen dat soort mensen eigenlijk de shop binnen als ze van zichzelf al wisten dat ze hier gewoon het lef niet hadden? Een zucht rolde over haar lippen toen ze terug dacht aan een vrouw die haar pas geleden uit paniek een klap had gekocht. Het liefst had ze die vrouw toen net zo hard terug willen slaan, maar als ze dat had gedaan was nu werkloos en waarschijnlijk ook huisloos.

Na een stukje gelopen te hebben kwam ze aan bij haar kleine huis. Ja haar huis stond inderdaad vlakbij de tattoo shop waar ze werkte, handig toch? Met een sleutel uit een van haar andere zakken opende ze de deur om die vervolgens achter haar weer dicht te gooien. Heerlijk was het soms om een eigen huis te hebben. Er waren géén regels die vertelde wat je wel of niet kon doen en er waren géén ouders die zeiden dat je niet me de deuren mocht gooien. Met een trieste uitdrukking door de gedachte aan haar ouders liep ze naar de bank toe om er vervolgens op te gaan liggen. Een luide en deels vermoeide gaap verliet haar lippen waarna ze vervolgens haar ogen sloot. Ze was kapot van al het werk dat ze vandaag had verricht. Ze lag misschien net voor tien seconden op de bank uit te rusten of haar gsm ging af, klote ding. Grommend kwam ze overeind om naar het scherm te kijken, ergens toch wel nieuwsgierig zijn naar wie haar nu nog probeerde te bereiken. Nadat ze op het berichtje had geklikt zag ze een naam op het beeldscherm verschijnen die haar dag altijd wist goed te maken. Ace <3 was de naam die erbij stond geschreven. Misschien een awkward contactennaam voor een jongen maar who cares? Glimlachend opende ze het berichtje waarin stond of ze vanavond zou meegaan om samen wat te gaan drinken met hem. Waarom wilde iedereen altijd op het verkeerde moment afspreken met haar? Was ze moe dan wilde ineens iedereen een avond met haar uitgaan, was ze er juist in de stemming voor had niemand tijd. Uiteindelijk had Christie toch maar besloten om te gaan, ze had Ace immers al een poosje niet gezien of gesproken. Door de plotselinge haast die ze had was ze naar boven gesneld om een ander shirt te zoeken, hierdoor compleet vergeten Ace terug te smsen dat ze zou komen. Glimlachend pakte Christie haar favoriete shirt uit de kast om die haastig over haar hoofd heen te trekken. Het shirt dat ze had gepakt was een zwart shirt waarop Nirvana op de voorkant stond geschreven, terwijl er op de achterkant een typische tekst stond die Kurt zo zou gebruiken. Wat hield ze toch veel van die man zeg. Met dezelfde snelheid als ze de trap op was gekomen snelde ze nu ook de trap af om haar zwarte creepers met haar bordeaux rode vest aan te trekken. Niet dat dat veel tegen de kou van buiten ging helpen, maar het was wel beter dan niks.

Na een hele poos gelopen te hebben kwam Christie uiteindelijk aan bij het adres wat Ace haar via sms had doorgestuurd. Waarom had ze ook alweer geen auto en moest ze alle afstanden lopen? Het antwoord daarop was gewoon te makkelijk om te raden, geld tekort ofcourse. Met een zacht duwtje opende Christie de deuren van het gebouw waarna ze gelijk de warmte tegen haar gezicht aanvoelde blazen. Toen ze even later hoorde dat de muziek van Arctic Monkeys werd gedraaid  wist ze dat Ace het weer geflikt had om een perfecte plekje uit te kiezen. Maar waar was hij dan?  Opzoek naar de jongen met de blonde krullen liet Christie haar bruine ogen door de kamer glijden. Ze was toch gewoon op tijd komen of niet? "Christoffer", hoorde ze ineens een bekende stem naar haar roepen. Met haar bruine ogen keek Christie de kant op waar de vrolijke stem vandaan kwam, en daar stond hij. Zijn blonde krullen danste warrig op zijn hoofd terwijl zijn kleren het plaatje gewoon helemaal afmaakte. Damn hij was zelfs knapper dan de laatste keer dat ze hem had gezien. "Acie." grinnikte ze geamuseerd toen ze doorhad wat voor bijnaam hij voor haar had gebruikt, hij suckte er echt hard in. Niet dat zij beter was in bijnamen geven aan mensen maar alles was beter dan 'Christoffer'.  "Mooi dat je gekomen bent." vervolgde de jongen waarna hij zijn biertje in de lucht hield. "Haal jezelf ook wat, suffe." Deze gozer was echt geweldig goed in het opvrolijken van haar humeur. "Geef me een reden waarom ik niet zou komen dan?" daagde ze hem uit met een zacht speels duwtje. "En wat als jij nou iets voor mij haalt?''  Tsja hij had haar immers uitgenodigd, zij niet hem.
Terug naar boven Go down
 
avatar
━ Solitair ━

Posts : 47
IC : 10

“ Character „
Age: 24 y/o
Sex: Male
Breed: Wolf

Profiel bekijken

BerichtOnderwerp: Re: // what if I say I'm not like the others? di dec 22, 2015 4:07 pm

×ACE RAIDEN
Leven, hij snapte niet wat het allemaal deed. Het was allemaal zo lastig en ingewikkeld en als we eerlijk waren, heel eerlijk, was er toch niemand die je écht genoeg vertrouwde om àlles aan te vertellen. Ja, je kon steun zoeken en getroost worden door je goede vrienden, maar er was toch echt wel niemand die je honderd procent alles wou vertellen. Hij had wel een vriendin die daar bijzonder kort bij kwam, Christie zou hij zo'n... achtennegentig procent vertellen. Maar twee procent was echt wel enkel, maar dan ook wel enkel voor hem. Zoals de details van de moord op zijn moeder. Met een grimas probeerde hij die stomme gedachte weg te drukken. Toen hij zijn vriendin zag, die met de tatoeages en het vriendelijke gezichtje, verscheen er een glimlach op zijn gezicht. Met diezelfde stomme, idiote lach op zijn gezicht was hij haar richting uit gelopen. "Christoffer", sprak hij opgewekt. "Acie", werd er terug gegrinnikt door de jongedame met de zwarte haren. Ze waren allebei, maar dan ook allebei, super- super- SUPERSLECHT in bijnamen verzinnen, en dat was precies wat hij er zo geweldig aan vond. "Mooi dat je gekomen bent." Hij grinnikte naar Chris. "Haal jezelf ook wat, suffe." Hij keek zijn vriendin aan, die haar mond opende en sprak: "Geef me een reden waarom ik niet zou komen dan?" Hij kreeg er een duw bij, en de sukkel die hij was, deed hij even alsof hij er van om zou vallen. "En wat als jij nou iets voor mij haalt?'' Hij maakte een verwijfd, nep-geërgerd "narghhh"-geluid en rolde bitcherig met zijn ogen. "Wel, de kans dat je niet zou komen was er, om te beginnen, je spreekt af met de meest geliefde, bekende, populaire, vriendelijke en sympathieke jongen van heel  Misarai; Ace Daniel Raiden. Wie weet, misschien kon je niet tegen de paparazzi die vanuit alle hoeken me in de gaten houdt. Wie weet, misschien kan je niet tegen alle roddels die er nu in de magazines zullen komen te staan. Of optie twee is natuurlijk ook dat je nog een kater hebt van een vorige dag. Of of of..." Hij was al uit redenen, nu hij zo overdreven had met over zichzelf praten. "Weet ik veel, met jou weet je nooit." Hij keek haar aan en grinnikte. "Sukkel, oké, ik zal je wel drinken gaan halen. Zit en blijf, alsjeblieft." De blonde jongen draaide zich weer om en verdween richting de bar.

Nog geen vijf minuten later stond hij weer naast de jongedame en hij overhandigde haar trots een glas bier. "There you go, my friend", sprak hij. Hij had het bier met korting gekregen omdat hij nog een beetje liefelijk had staan knipogen naar het meisje achter de bar, maar dat hoefde Christoffer hier niet te weten, toch? Hij grijnsde breed naar haar en vroeg zich af wanneer zijn lachspieren een keer zouden ophouden met werken.
BUT THERE'S SHIT THAT I'VE DONE WITH THIS FUCK OF A GUN.
Terug naar boven Go down
 



BerichtOnderwerp: Re: // what if I say I'm not like the others?

Terug naar boven Go down
 
 

// what if I say I'm not like the others?

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 1

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Dawn of Eternity :: THE WEST :: Western Misarai :: Aelanair City-