RegistrerenInloggenIndexFAQZoekenGebruikerslijstGebruikersgroepen




INBOX // PROFILE



Charactername
Password

You are not logged in or registered.
(LOG IN OR REGISTER)
Welcome friendly guest,

DAWN OF ETERNITY is a semi-realistic rpg about the supernatural caused by the ultimate virus centuries ago.

Are you going to survive this world?


13-12-2015 ~ Het forum is officieel open!
29-11-2015 ~ Het forum is bijna klaar!
the season isseason
Winter




This forum works the best with:
google chrome

but can also be used with the following browsers:
firefoxinternet exploreredgesafari
DAWN OF ETERNITY

Let us work on the start of a new era

Deel | .
 

 shop till you drop

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down 
AuteurBericht
avatar
━ Solitair ━

Posts : 11
IC : 7

“ Character „
Age: 23
Sex: Male
Breed:

Profiel bekijken

BerichtOnderwerp: shop till you drop zo dec 27, 2015 11:05 pm


Nieuwe schoenen. Althans, dat was het plan. Toch had hij al heel wat etalages gepasseerd, maar niets leek hem aan te spreken. Z’n eerste loon was gisteren op z’n rekening gestort en daarom vond Dante dat hij wel iets nieuws verdiende. Op dit moment had hij drie paar schoenen die hij droeg, waarvan de meeste toch al wel redelijk wat draagsporen bevatten. Nu hij fungeerde als visitekaartje van een bedrijf wilde hij toch wat meer class uitstralen. Eigenlijk wilde hij de hoop al opgeven. Ach, hij kon altijd nog het internet afstruinen. Dan hoefde hij ook niet te passen en urenlang naar het gezeur van een of andere medewerker te luisteren. Z’n blik bleef even steken bij een iets duurder uitziend zaakje dan alle voorgangers met een grote verscheidenheid aan leren business sloffen. Hij werd vooral getriggerd door het bordje ‘SALE’ wat erbij hing. Hij probeerde zich een weg te vinden door de mensenmassa die naar het winkelcentrum toegestroomd was. Uiteindelijk wist hij zich door de winkeldeuren te murwen en liep naar het rek waar heel wat schoenenparen lagen die voor de sale bestemd waren. Er waren bedragen vlogen langs waar hij vroeger z’n familie mee moest onderhouden en nu stond hij op het punt om bijna zo’n bedrag uit te geven voor z’n eigen plezier. Dubbel, maar toch kon hij het niet laten om uitgebreid een kijkje te nemen in de uitverkoop. Z’n oog vielen op een paar mooie bruin lederen schoenen. Simpel, maar deden zeker niet onder de meer excentriekere exemplaren. Passen of gewoon meenemen? Vanuit een ooghoek zag hij namelijk al een medewerker aankomen strompelen die het op hem gemunt had. Vluchtig keek hij naar het kaartje wat er aan bungelde. Een 2 en wat nullen, maar hoeveel nullen? Hij voelde de hete adem van de schoenenverkoopman al in z’n nek. In een ruk draaide zich om, wierp een glimlach naar de beste vent en liep met een boog om hem heen richting de kassa. Had hij de goeie maat wel? Veel tijd om daar zich mee bezig te houden kreeg hij niet, want de kassière vroeg of hij geholpen kon worden. Hij legde de doos neer op te toonbank en wachtte rustig af toen de kassière het etiket scande. Even twijfelde hij of het niet per ongeluk 2000 euro schoentjes waren, maar gelukkig was dit niet het geval. Braaf betaalde hij het verschuldigde bedrag en liep met de tas naar buiten. Eenmaal buiten kon hij een zucht niet onderdrukken. Ondanks dat hij blij was met z’n aankoop, bekroop hem ook opeens een schuldgevoel. Had hij dit geld niet beter kunnen besteden aan nuttigere dingen? Z’n moeder zou het vast kunnen gebruiken. Alhoewel het voor zijn gevoel ook wel iets toevoegde aan z’n carrière en zonder zou hij al helemaal niets voor z’n familie kunnen betekenen. Een knorrend geluid was vanuit z’n onderbuik te horen. Tijd voor een versnapering. Ergens had hij een tentje gezien met belegde broodjes, dat leek hem wel wat. Met veel pijn en moeite probeerde hij zich door alle cosmos zich te verplaatsen. Wat deden al deze mensen toch in vredesnaam hier? Eenmaal het broodje gekocht zocht hij naar een rustig plekje waar hij in alle rust het kon verorberen. Z’n oog viel op een bankje.  Het bankje was niet helemaal leeg, maar ruimte zat voor hem om plaats te nemen. Hij liep er op af en z’n blik viel op het meisje wat daar zat. Huh? Kende hij haar nou? ”Violet?” mompelde hij verbaasd. Wat deed z’n zusje hier? En waarom zag ze er zo anders uit?
Terug naar boven Go down
 
avatar
━ Solitair ━

Posts : 125
IC : 30

“ Character „
Age: 21
Sex: Female
Breed: Koala bear

Profiel bekijken

BerichtOnderwerp: Re: shop till you drop zo dec 27, 2015 11:28 pm

Ugh, 'brak' kwam nog niet eens dichtbij wat ze nu voelde. Dit was de moeder van alle katers en ze kwam flink op haar neergedaald. Toch moest ze toch een keer weg hier, terug naar dat krot van een huis waar ze nu in woonde. Met tegenzin kwam ze overeind en verliet de penthouse van de jongen waar ze vannacht bij was gebleven. Dat was toch wel het meest intense kerstfeest dat ze ooit had gehad. Haar spijkerjas - de enige jas die ze bezat - knoopte ze dicht en ze duwde de deur van de condo van Anthony stilletjes achter zich dicht. Vervolgens stapte ze in de lift, waar een gigantische spiegel haar liet zien hoe brak ze erbij liep. Mascara uitgesmeerd, lippenstift zat overal behalve op de goede plaats en misschien stond haar kaak nog een beetje strak van wat ze ook genomen had vannacht. In ieder geval was het tijd voor een soort van ontbijt, en sinds ze nu weer een baantje had, kon ze ook nog eens fatsoenlijk eten vandaag. Helaas moest ze wel lopend, maar het voordeel was weer dat Anthony behoorlijk dichtbij het centrum woonde. Op haar afgetrapte All Stars wandelde ze naar het centrum, af en toe haalde ze een hand door haar haar om zichzelf ervan te verzekeren dat er niets dubieus in zat. Na dit soort feestjes wist je het eigenlijk nooit. Na in dat mooie penthouse te zijn geweest, had ze eigenlijk ook geen zin om naar huis te gaan. Ze had niet eens echt iets om naar terug te keren. Een deur zonder slot en een halve keuken met een grote verscheidenheid aan enge schimmelculturen. Haar gezicht vertrok al aan de herinnering aan haar sneue appartementje. Haar ogen vielen op een tentje dat broodjes serveerde, en zodra haar ogen op het menu vielen, begon ze alweer te watertanden. Een broodje met zalm, sla en kaas klonk zo verkeerd nog niet, dus gaf ze het laatste beetje geld dat ze bij zich had eraan uit. Vervolgens ging ze het lekker op een bankje zitten opvreten. Jezus, wat had ze een honger. Iemand kwam naast haar zitten, en vreemd genoeg sprak die persoon haar naam. Haar echte naam. Geschrokken keek ze op, haar mond nog vol met brood en zalm. Ze keek recht in het gezicht van haar broer. Zonder netjes haar mond leeg te eten sprak ze zijn naam uit. "Dante?" wist ze tussen het malen door uit te brengen. Toen ze de rest doorslikte viel haar mond bijna open. "Wat doe jij hier?" En hoe zag hij eruit? Wat hij aanhad leek prijskaartjes te hebben waar Mia niet eens op durfde te kijken. En als hij hier was, wie was er dan in hemelsnaam bij hun moeder?    
Terug naar boven Go down
 
avatar
━ Solitair ━

Posts : 11
IC : 7

“ Character „
Age: 23
Sex: Male
Breed:

Profiel bekijken

BerichtOnderwerp: Re: shop till you drop zo dec 27, 2015 11:46 pm


Op het eerst gezicht zou je haar amper herkennen, maar het was toch echt z’n bloedeigen zusje. Haar haar verwildert en bontgekleurd, make-up vegen over haar hele gezicht en haar kleding zag er vies en rommelig uit. Kenmerken van een goed feestje en hij wist dat z’n zusje daar niet vies van was. Toch baarde het hem zorgen. Violet was al een tijdje van huis weggegaan. Niemand wist waar ze heen was. Eigenlijk was hij boos op haar geweest. Honderden berichten had hij haar gestuurd, maar daar kwam geen reactie op.  Desondanks was hij blij om haar te zien. Hij had zich zorgen gemaakt over hoe het verging met z’n zusje en waar ze in vredesnaam uithing. Blijkbaar was ze gevlucht naar de stad. ”Wat doe jij hier?” bracht ze geschrokken uit. Hij fronste even z’n wenkbrauwen. Dat was precies wat hij zich nou ook afvroeg. ”Volgens mij kan ik dat beter aan jou vragen.” Violet was duidelijk geschrokken. Was ze dan niet blij om haar geliefde broer terug te zien? Hij kon zich het niet voorstellen, toch kreeg hij ergens het gevoel dat hij mede de reden was dat ze gevlucht was. De laatste tijd was ze sowieso al iets afstandelijker geweest dan voorheen. Hij had het toegeschreven aan het feit dat ze gewoon een vrouw was en dat haar emoties daarom nogal wankel waren, maar misschien had het een diepere oorzaak. ”Waar heb je al die tijd uitgehangen?” vroeg hij lichtelijk bezorgd. ”Mam en ik hebben ons zorgen gemaakt, want je hebt niet van je laten horen.” Wat hun moeder betrof ging het al niet zo lekker qua mentale toestand en het verdwijnen van Violet maakte dat er niet makkelijker op. Vooral nu hij ook meer van huis was om te zorgen voor meer inkomen.  
Terug naar boven Go down
 
avatar
━ Solitair ━

Posts : 125
IC : 30

“ Character „
Age: 21
Sex: Female
Breed: Koala bear

Profiel bekijken

BerichtOnderwerp: Re: shop till you drop zo dec 27, 2015 11:56 pm

Mia grinnikte even, hij dacht vast dat ze er belachelijk uitzag met haar blauwe haren. Hoe hij haar herkend had, wist ze dan ook niet. Nou ja, hij had al achttien jaar tegen haar hoofd aan moeten kijken, niet zo heel gek dat hij het nu ook herkende. Antwoord kreeg ze niet, en even wist ze Dante niet zo goed te peilen? Was hij boos? Dat zou ze eigenlijk wel begrijpen. Ze had haar familie achtergelaten voor haar vriend, die later een behoorlijke eikel bleek te zijn. Wist zij veel. Maar hij had haar alles gegeven, hij had haar één van de betere tijden van haar leven bezorgd, maar was toch ook wel de oorzaak van de neerwaartse spiraal waar ze zich nu in verkeerde. Eigenlijk wilde ze nu dicht tegen haar broer aan kruipen, zeggen dat het haar speet en dat ze dom geweest was, want dat was ze ook. Ze zuchtte en rolde haar broodje terug in het servetje dat ze mee had gekregen. Ze keek hem schuldig aan toen hij vroeg waar ze was geweest. "Ik ben bij Aaron ingetrokken," legde ze uit. Haar broer kende hem wel, ze had hem zo nu en dan mee naar huis genomen. Ze had nooit echt geweten wat Dante en haar moeder van hem gevonden hadden. "Maar na een tijdje was hij niet meer zo aardig." Van het blauwe oog waar hij voor gezorgd had, was niets meer over, maar hier en daar had ze nog blauwe plekken die hun tijd namen om te verdwijnen. "Het spijt me, ik had jou en mam niet alleen moeten laten." Maar ze was zo ongecompliceerd verliefd geweest. Ze leek destijds in een trance te zitten, alles ging om haar vriend. Alles ging om haar vrienden. Misschien was dat wel de periode waarin alles mis was gegaan.   
Terug naar boven Go down
 
avatar
━ Solitair ━

Posts : 11
IC : 7

“ Character „
Age: 23
Sex: Male
Breed:

Profiel bekijken

BerichtOnderwerp: Re: shop till you drop ma dec 28, 2015 12:13 am


Zijn zusje liet weten dat ze bij Aaron was ingetrokken. Aaron wie? Het kostte wat denkwerk om het gezicht van die jongen tevoorschijn te halen. Die jongen was wel eens bij hun over de vloer gekomen, maar hij wist niet dat die relatie zo serieus was. Sowieso niet dat ze daarvoor haar moeder en haar broer zou verlaten en daarover niet zou berichten. "Maar na een tijdje was hij niet meer zo aardig," meldde ze erachteraan. Hij zuchtte en schudde bedenkelijk met z’n hoofd. Dit was dus de reden waarom zijn zusje het huis uit gevlucht was. Lekker samenwonen met haar vriendje, die na enkele maanden toch niet zo leuk bleek te zijn. Het frustreerde hem dat ze niets van zich had laten horen. Daar moest iets achter zitten, want ze zou het niet zomaar doen. Wie weet heeft die Aaron haar overgehaald. Hij had zo zijn twijfels gehad bij die jongen, maar ze nooit uitgesproken, omdat hij wist dat zijn dat niet kon gebruiken. Achteraf had hij het beter wel kunnen doen. ”Ik snap het niet,” sprak hij zachtjes. ”Waarom heb je niet iets van je laten horen?” Vooral hun moeder leed er erg onder. Enkele keren had hij haar proberen te sussen met smoesjes dat haar dochter een tussenjaar had genomen om tot rust te komen. Waarschijnlijk geloofde ze het ook nog, maar toch zag hij aan haar dat het haar niet veel goeds deed. ”Ik heb door jou moeten liegen tegen mam,” sprak hij wat geërgerd. Hij had er een tijd lang mee in gezeten, want het was niet iets wat hij graag deed. Hun moeder verdiende dit gewoonweg niet.  
Terug naar boven Go down
 
avatar
━ Solitair ━

Posts : 125
IC : 30

“ Character „
Age: 21
Sex: Female
Breed: Koala bear

Profiel bekijken

BerichtOnderwerp: Re: shop till you drop ma dec 28, 2015 12:28 am

Dit was allesbehalve een geschikte plek voor een familiereünie, en dan ook nog een hele deprimerende. Alle schuldgevoel van een aantal jaar terug leek haar in één keer tegelijkertijd te bombarderen. Wat was ze ook stom geweest. Haar vriendje boven haar familie verkozen, en wat een ongelooflijke klootzak was hij geweest. Ze voelde tranen prikken, maar wist ze terug te houden. Ze zou niet gaan janken in een winkelcentrum, dat zou pas triest zijn. Zoals ze al verwachtte, vroeg haar broer om nog meer uitleg. Waarom ze niet gebeld had, of langsgekomen was. Ze herinnerde zich haar tijd met Aaron nog wel, vaagjes. Meestal was ze onder invloed, aan het feesten, aan het genieten van de macht en het geld dat een oudere vriend met zich meebracht. En de gevaren ervan. Een zeventienjarig meisje met een joint, haar eerste. Marijuana zou redelijk onschuldig zijn, had ze gehoord. Wist zij veel dat het daar gepaard met cocaïne ging. Die nacht had ze met schuimende mond in de badkamer gezeten, tranen rondom haar ogen en haar vriend aan haar zijde, die zei dat ze er wel aan zou wennen. "Hij betaalde de kunstacademie voor me," zei ze met een zucht. Haar moeder had het geld nooit op kunnen brengen, tenzij er een flinke schuld tegenover zou staan. "Aaron wilde niet dat ik naar huis ging. Hij hield me constant in de gaten, liet me soms zelfs ophalen." Ze had beter moeten weten. Als ze nu terugkeek, leek hij zo'n ongelooflijke engerd. Toen had ze het als romantisch en beschermend gezien. Alsof hij haar wilde weerhouden van het huis waar ze in armoede was opgegroeid, waar haar vader was gestorven en haar moeder langzaam ten onder ging. Maar ze had erbij moeten zijn.
Terug naar boven Go down
 
avatar
━ Solitair ━

Posts : 11
IC : 7

“ Character „
Age: 23
Sex: Male
Breed:

Profiel bekijken

BerichtOnderwerp: Re: shop till you drop ma dec 28, 2015 10:49 am


Het ene moment voelde hij woede en het andere moment voelde hij voornamelijk medelijden voor Violet. Ergens snapte hij haar ook wel. De laatste jaren waren nou eenmaal niet makkelijk geweest en ze hadden behoorlijk wat strubbelingen gekend. Ze had uiteindelijk haar troost kunnen vinden bij die jongen en in feesten. Nog steeds zat het hem dwars dat hij dit misschien had kunnen voorkomen. Waarom had hij niet gewoon naar zijn onderbuikgevoel geluisterd? Normaalgesproken was hij ook niet te verlegen om zijn mening uit te spreken. Violet liet weten dat Aaron de kunstacademie voor haar betaalde. Dante wist over haar droom om naar de kunstacademie te gaan, maar hij wist ook dat de toelatingsprocedure best wel pittig was. Weinig kwamen in aanmerking voor een plaatsje. Bovendien scheen hij haar tegengehouden te hebben om nog contact te zoeken met haar familie. Spoort die gast wel? “Ik weet niet zo goed wat ik er van moet denken,” gaf hij toe. Hij keek even naar het broodje wat hij in z’n hand had. Door alle frustraties had hij het onbewust helemaal fijn geknepen. “Dus zelfs als het uit is zoek je geen contact met ons? Ik had je kunnen helpen.” Hij zag zijn zusje er niet graag op deze manier erbij lopen. Ze zag er niet uit. Haar haar rommelig, kleding vies en make-up op plekken waar het niet hoorde. Ook haar gezicht leek anders, alsof ze zwaar aan de drugs was, wat waarschijnlijk ook het geval was. “Waar woon je nu?” vroeg hij uiteindelijk.  
Terug naar boven Go down
 
avatar
━ Solitair ━

Posts : 125
IC : 30

“ Character „
Age: 21
Sex: Female
Breed: Koala bear

Profiel bekijken

BerichtOnderwerp: Re: shop till you drop ma dec 28, 2015 12:17 pm

Mia wilde hem vragen hoe het met hun moeder gesteld was, wie op dit moment op haar lette nu Dante ook weg was. Maar ze realiseerde zich dat zij nog niet echt in een positie was om vragen te mogen stellen, dus hield ze zich wijselijk stil en probeerde de vragen van haar broer te beantwoorden. Ze keek even naar beneden, naar het broodje dat op haar schoot lag. Ze had er eigenlijk nog weinig zin in, maar aan de andere kant zou het zonde zijn om het weg te gooien, vanwege het weinige geld dat ze nog overhad. Wanneer moest ze eigenlijk weer werken? Oh shit, straks zou ze ook nog ontslag krijgen. Op dit moment was dat wel het laatste wat ze kon gebruiken. Gelukkig was haar kraakpand van een appartement huurvrij, niet dat ze er geld voor over zou hebben, het was een complete dump. Haar gootsteen was laatst uit het niets in tweeën gebroken dus had ze creatief moeten zijn met de distributie van het water. Ze was er in ieder geval veilig, soort van, en dat was wat telde. Dante leek nog niet geheel overtuigd en vroeg waarom ze nadat het uit was gegaan alsnog geen contact had gezocht. Ze zuchtte. "Het is nooit echt uitgegaan..." gaf ze toe. "Ik ben weggelopen. Hij zoekt me nog steeds. Thuis zou de eerste plek zijn waar hij zou kijken, dus kon ik niet terug." Nadat hij haar bont en blauw geslagen had, was ze doodsbang geweest dat hij haar weer zou vinden. Dus zat ze nu hier, veilig verstopt in een gigantische stad, in een gigantische rotzooi van een wijk zodat hij haar maar nooit zou vinden. "Ik hem mijn naam veranderd en m'n haar geverfd," zei ze met een snikkend grinnikje, zich realiserend hoe drastisch ze had gereageerd op de zaak. Maar het was wel nodig geweest. Aaron had de middelen wel om haar weer op te zoeken. Elke dag was ze bang dat hij weer voor de deur zou staan.
Terug naar boven Go down
 
avatar
━ Solitair ━

Posts : 11
IC : 7

“ Character „
Age: 23
Sex: Male
Breed:

Profiel bekijken

BerichtOnderwerp: Re: shop till you drop ma dec 28, 2015 12:36 pm


Ze waren qua karakter best verschillend. Ergens had hij het idee dat hij juist alleen maar van de situatie rondom hun familie geprofiteerd had. Nadat hun vader overleed en zijn moeder volledig instortte had hij er alles aan gedaan om geld in het laadje te brengen en daarnaast zijn studie af te maken. Overdag studeerde hij en ’s avonds werkte hij als barman en tot in de late uurtjes. Tijd voor zijn vrienden en uitgaan had hij amper gehad. Veel vrienden had hij ook niet meer. De meeste waren nu nog steeds in hun luie studentenleventje en gingen elke avond stappen, waarna ze de volgende dag met hun brakke koppies in het klaslokaal zaten. Ondertussen had hij zijn bachelor op zak en had hij een fulltime baan waar hij alles op alles zette om zo ver mogelijk te komen. Violet leek compleet het omgekeerde. Zij ging elke avond stappen, geen opleiding en geen geld. Wat dat betrof waren ze compleet the opposite. Antwoord op zijn vraag gaf zijn zusje niet, wel vertelde zij hem dat ze was weggelopen van die ene Aaron. Hij zou haar nu stalken om haar terug te winnen en zij was op de vlucht. Hij zuchtte. Hoe had het in vredesnaam zo ver kunnen komen? “En wat was je van plan nu te doen?” Ze was een jong meisje, zonder geld, zonder opleiding en naar alle waarschijnlijkheid ook nog met een drank en drugs probleem.    
Terug naar boven Go down
 
avatar
━ Solitair ━

Posts : 125
IC : 30

“ Character „
Age: 21
Sex: Female
Breed: Koala bear

Profiel bekijken

BerichtOnderwerp: Re: shop till you drop ma dec 28, 2015 8:39 pm

Ze vond het raar om haar broer zo te zien. Hij leek, tja, een zakenman. Kleren die zij zelf nooit hadden kunnen betalen toen ze opgroeiden, zijn haar was langer en hij had een baard. Hij zag er ouder uit, volwassener, en zo gedroeg hij zich ook. Verantwoordelijk, verantwoordelijker dan zij ooit geweest was. Hij was de persoon die achter was gebleven voor hun moeder. Dante had voor zowel hun moeder als voor Mia gezorgd. Naast school had hij geld bijeen geraapt om in hun huis te kunnen blijven wonen. Ze was hem meer verschuldigd dan ze ooit had durven tellen. Ergens wilde ze dat ze meer op hem leek, dan was ze misschien ook beter af geweest. Ze propte het laatste beetje brood in haar mond, en op dit moment leek het gewoonweg naar schuurpapier te smaken. Toen Dante vroeg wat ze van plan was, hakte dat erin als een sloopkogel. Ze was zo druk bezig geweest met het ontlopen van Aaron, haar verleden, dat ze eigenlijk niet wist wat ze met haar toekomst aan moest. Ze kon niet altijd blijven vluchten, toch? Uiteindelijk moest ze rondkomen, een baan zoeken waar ze van kon leven, een normaal huis dat niet op instorten stond. Nu was dat allemaal makkelijker gezegd dan gedaan. "Ik moet me gewoon even gedeisd houden tot hij het opgeeft," zei ze met een zucht. Een jaartje of zo, dan had hij de zoektocht vast wel opgegeven en kon ze rustig verder met haar leven. "Ik zoek wel een baan, kijk of ik terug kan naar school." Ze was nog tamelijk jong en het was niet onmogelijk, als ze het geld bijeen wist te schrapen, wat nog een hele opgave zou zijn. Tot dan zou ze hier moeten blijven.   
Terug naar boven Go down
 
avatar
━ Solitair ━

Posts : 11
IC : 7

“ Character „
Age: 23
Sex: Male
Breed:

Profiel bekijken

BerichtOnderwerp: Re: shop till you drop di dec 29, 2015 8:17 pm


Zijn leven en dat van Violet had volledig op de kop gestaan na het horen van de ziekte van hun vader. Zijn ziektebed was kort maar heftig geweest. De grote kostwinner van de familie werd bij hun vandaan gerukt.  Het was nu enkele dagen terug, maar hij dacht vaak aan zijn vader en aan de tijden dat ze nog compleet waren. Ze hadden het destijds al niet breed, maar er was liefde genoeg. Na het wegvallen van zijn vader ging het steeds slechter met moeder, die het verdriet niet kon verwerken. Violet en hij waren opeens diegene die moesten zorgen voor brood op de plank. Dat was ook het moment dat hij volledig omsloeg. Vanaf dat moment werd stappen steeds zeldzamer en stopte hij voetbal. Overdag studeerde hij en ’s avonds werd er nog hard gewerkt om geld bij elkaar te rapen. Niet alleen voor zijn studie, maar ook zodat zijn moeder en zusje konden eten. Violet zou ook gaan werken, wat ze ook gedaan had, maar sindsdien ze die jongen had leren kennen werd dat steeds minder. Nu zij ‘gevlucht’ was, was hij diegene die de zorg van zijn moeder droeg. "Ik moet me gewoon even gedeisd houden tot hij het opgeeft,” hoorde hij zijn zusje zeggen.  Ze wilde weer een baan zoeken en uiteindelijk terug naar school gaan, maar hij twijfelde of hij die woorden wel moest geloven. ”Misschien is het beter als je met mij mee naar huis gaat,” stelde hij voor. Dan kon hij in ieder geval een oogje in het zeil houden. Hij vertrouwde dit niet helemaal. Vooral omdat hij het vermoeden had dat ze verslaafd was aan drugs en alcohol. ”Ik heb nu een klein appartement hier in de stad. Omdat je er niets van je hebt laten horen kon ik het je niet vertellen, maar ik heb nu een goedverdienende baan hier.” Toch bleef hij het nog steeds vreemd vinden. Ze had toch gewoon haar telefoon op kunnen nemen als hij haar belde? Of op z’n minste een sms’je sturen. Het zat hem nog niet helemaal lekker dat Violet niets van zich had laten horen. Had die gast haar zo ver gekregen dat ze moest vluchten voor haar eigen familie? ”Ohja, met mam gaat het redelijk. In de weekenden ben ik bij haar en in de week komt de buurvrouw dagelijks langs.” Hij dacht dat ze dat wel graag wilde weten.    
Terug naar boven Go down
 
avatar
━ Solitair ━

Posts : 125
IC : 30

“ Character „
Age: 21
Sex: Female
Breed: Koala bear

Profiel bekijken

BerichtOnderwerp: Re: shop till you drop zo jan 03, 2016 12:19 am

Haar 'oude' leven leek nu ineens zover van haar verwijderd. Het was lang geleden sinds ze voor het laatst met haar moeder had gepraat, te lang. Natuurlijk miste ze haar, maar haar moeder was al lang niet meer de vrouw die ze vroeger geweest was. Of Mia er iets aan zou kunnen doen, was dan ook maar de vraag. Mia en Dante konden toch niet altijd op haar letten? Uiteindelijk gingen ze beiden hun eigen leven leiden en moest haar moeder verder, op één of andere manier. En het was moeilijk, dat zeker. Het was voor iedereen moeilijk geweest, vooral omdat het zo ongelooflijk snel was gedaan. Na de diagnose had het maar enkele weken geduurd voordat ze daar stond, gekleed in het zwart op haar vader's begrafenis. Haar haar nog in dezelfde donkere tint als haar kleding en de blik in de ogen van haar broer die de kist op zijn schouder had gedragen. Ze hadden het nooit breed gehad, maar de familie had daarbuiten weinig problemen gehad. Haar ouders waren dol op elkaar geweest en ze hadden allemaal een hechte band gehad. Dat haar vader zo uit hun leven werd gerukt, was dan ook een grote schok geweest. Sindsdien was alles bergafwaarts gegaan. Mia keek ietwat verbaasd op toen Dante zei dat ze beter met hem naar huis kon. Ergens had ze verwacht dat hij bozer zou zijn geweest en haar wellicht nog even had laten zitten in haar huidige situatie. Even wist ze niet wat ze moest zeggen. "Ik weet niet of ik dat van je aan kan nemen," sprak ze zachtjes. Niet dat ze ondankbaar wilde zijn, zeker niet, maar ze had het gevoel dat ze het recht niet had om haar broer's vergiffenis te krijgen. Mia glimlachte waterig toen hij vertelde dat het wel oké ging met hun moeder. "Ik zal proberen zo snel mogelijk langs te gaan," zei ze toen, in de hoop dat ze niet gevolgd zou worden naar huis. Ze was haar moeder al genoeg bezoeken verschuldigd. Ze rechtte haar rug en keek haar broer aan. "Waar werk je?" vroeg ze toen, oprecht geïnteresseerd naar in welke branche haar broer zich gewerkt had.
Terug naar boven Go down
 
avatar
━ Solitair ━

Posts : 11
IC : 7

“ Character „
Age: 23
Sex: Male
Breed:

Profiel bekijken

BerichtOnderwerp: Re: shop till you drop ma jan 11, 2016 6:59 pm


Dit was dubbel. Heel erg dubbel. Aan de ene kant was hij ontzettend woest op zijn zusje, maar het kwam er nu even niet uit. In plaats daarvan was hij voornamelijk bezorgd. Hij kreeg niet echt het idee dat de toestand waarin zijn zusje nu leefde erg goed was. Hoogstwaarschijnlijk had ze geen of weinig geld en als ze dat al had zou ze het waarschijnlijk aan andere dingen uitgeven dan aan eten of een dak boven haar hoofd. Violet ging niet in op zijn aanbod. Volgens haar kon ze het niet aannemen. Waarom niet? Ze tenslotte familie en wie anders dan hij kon haar helpen. Violet leek eerder geïnteresseerd te zijn naar zijn werk. "Ik hoor bij de buitendienst van een reclame bureau om klanten te werven," legde hij uit. Dat was nu het grootste deel van zijn leven. Hij ging naar bedrijven toe om hun te helpen bij hun promotiewensen. Het was erg leuk om in contact te komen met allerlei soorten mensen. Vaak waren het erg succesvolle bedrijven en kwam hij dan ook in aanraking met erg succesvolle mensen. Druk stond er zeker wel op. Want als een deal niet slaagde, dan was hij degene die erop aangekeken werd. "Violet kom alsjeblieft mee," sprak hij nog eens zachtjes. Hij wilde op dit moment haar niet alleen weg laten gaan.   
Terug naar boven Go down
 



BerichtOnderwerp: Re: shop till you drop

Terug naar boven Go down
 
 

shop till you drop

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 1

 Soortgelijke onderwerpen

-
» Shop till you drop
» Drop The Beat

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Dawn of Eternity :: THE WEST :: Western Misarai :: Aelanair City :: Westwell Shopping Mall-