RegistrerenInloggenIndexFAQZoekenGebruikerslijstGebruikersgroepen




INBOX // PROFILE



Charactername
Password

You are not logged in or registered.
(LOG IN OR REGISTER)
Welcome friendly guest,

DAWN OF ETERNITY is a semi-realistic rpg about the supernatural caused by the ultimate virus centuries ago.

Are you going to survive this world?


13-12-2015 ~ Het forum is officieel open!
29-11-2015 ~ Het forum is bijna klaar!
the season isseason
Winter




This forum works the best with:
google chrome

but can also be used with the following browsers:
firefoxinternet exploreredgesafari
DAWN OF ETERNITY

Let us work on the start of a new era

Deel | .
 

 Gone with the wind

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down 
AuteurBericht
avatar
━ Solitair ━

Posts : 172
IC : 43

“ Character „
Age: 26 years
Sex: Male
Breed: Barbary Lion

Profiel bekijken

BerichtOnderwerp: Gone with the wind wo dec 30, 2015 11:44 pm

Weg. Weg. Weg. Hij moest zoveel mogelijk weg blijven van de stad, van de duistere steegjes, de duistere gebouwen, de duistere mensen en de duistere zaken die gedaan werden. Als ook iemand hem maar zag, rondlopend in de stad, dan was hij er geweest. Eerst nog dat meest belangrijke kerstdiner van het jaar missen, vervolgens de hele nacht lopen feesten en aan de drugs, het zou niet goed uitpakken voor Oliver. Als zoon van een van de machtigste onderwereldbazen kon hij heel veel maken. Maar niet wat hij twee dagen geleden geflikt had. Hoewel het al een tijd geleden was dat hij een afranseling had gehad, zijn andere broers waren ondertussen ook nog aan de beurt geweest, kon hij de littekens voelen jeuken op zijn rug. Het was een pijnlijke herinnering aan wat hem te wachten stond mocht hij thuis komen. Maar daar had Oliver op dit moment geen behoefte aan. In tegendeel. Zodra hij de volgende ochtend wakker was geworden naar dat vage feest was hij zo snel mogelijk naar huis vertrokken. Het was vroeg geweest, wat betekende dat hij in alle stilte wat benodigde spullen kon pakken, had kunnen douchen om de laatste resten drugs van zijn lichaam af te kunnen spoelen en vervolgens weer even stil had kunnen ontsnappen. De zurige smaak van alcohol zat in zijn mond, maar hij bleef het drinken. Wat stoppels tekenden op zijn kin en hij had wallen onder zijn ogen. Niet bepaald het friste uiterlijk. Maar hij kon niet anders. De donkerblonde jonen was vergeten om veel geld mee te nemen dus nu zat hij vast in een of andere Franse herberg. Bij Anthony trashen kon hij niet, zijn vader zou daar waarschijnlijk heen gaan, mocht hij een zoektocht starten naar zijn 'verloren' zoon. Oliver zette zijn glas neer en wreef in zijn ogen. Hij was moe, had een kater en het liefst wilde hij naar huis. Maar ook weer niet. Dillema's, dillema's.
Waar de jongen het wel over eens was met zichzelf, was dat hij hier niet lang meer kon blijven. Hij moest en zou de waarheid onder ogen moeten krijgen want hoe langer hij zou wachten, des te kwader zijn vader zou worden. Iemand of iets moest hem alleen de motivatie geven om van zijn luie kont af te gaan en iets te ondernemen. Met het glas aan zijn lippen checkte hij zijn telefoon. Niks, nada. Zelfs zijn zussen en broers lieten het van hem afweten. Gezellige boel dit. En dit noemde ze een familie.

[Eerste post voor Mia]
[Sorry dat hij een beetje oninteressant is]
Terug naar boven Go down
 
avatar
━ Solitair ━

Posts : 125
IC : 30

“ Character „
Age: 21
Sex: Female
Breed: Koala bear

Profiel bekijken

BerichtOnderwerp: Re: Gone with the wind vr jan 01, 2016 9:08 pm

Misschien had ze de boel toch niet zo goed in de hand als ze dacht: haar zelfdestructieve gedrag begon behoorlijk uit de hand te lopen. Eerst had ze het toegeschreven aan haar avontuurlijke persoonlijkheid, ze vond het gewoon leuk om lol te maken. Maar de laatste tijd vond ze zichzelf steeds vaker in het bed van een ander, een onbekende. Restjes cocaïne op het nachtkastje en pillen in de achterzak van haar broek. Lege flessen Jack Daniel's en Absolut Vodka lagen op de grond, gecombineerd met het enige setje kleren dat ze op dit moment bezat. Ze had te weinig geld om zich zo te gedragen, dat was wel duidelijk. Ze had al een baan waarbij ze het minimumloon verdiende en het ging bijna allemaal op aan alcohol, wiet en pillen. Maar nergens voelde ze zich zo verlicht als op een feestje waar ze helemaal naar de tering was. Ze leek wel manisch, maar naar ieder feest was het juist het tegenovergestelde. Ze raakte in een sleur en begon haar leven te overdenken, teleurgesteld te raken in zichzelf en vervolgens moest ze weer aan de verdovende middelen om de pijn enigszins te verzachten. Hoe kon ze anders onder ogen zien hoe ze alles zo verschrikkelijk verpest had? Nee, haar broer, hij was goed bezig. Beiden waren ze in armoede opgegroeid, maar het had hem niet tegen gehouden. Hij werkte hard, zij gooide haar leven weg. Het verschil tussen de twee was ook wel duidelijk te zien.

En ook vandaag vond ze zichzelf weer in een vreemd bed, naast een vreemd iemand in een vreemd hotel. Een hotel dat ze zelf nooit had kunnen betalen, dus ze hoopte ook zeker niet dat zij in haar dronken roes voor de rekening was opgedraaid. Mia zette zichzelf rechtop, voelde haar hoofd al meteen bonken en keek opzij. Een vrouw, iets ouder dan zijzelf, gokte ze, lag naast haar, nog diep in slaap. Even vroeg ze zich af of ze misschien wel niet haar polsslag moest checken, je wist maar nooit, toch? Het meisje, of eerder, de vrouw leek stabiel te ademen, dus liet Mia het maar voor wat het was. Ze zocht de kamer af naar haar kleding, zag een paar Louboutins liggen. Score, had ze nou serieus een rijk iemand gedaan? Even vroeg ze zich af of ze ze niet gewoon mee kon nemen, die vrouw kon vast wel een nieuw paar betalen, toch? En Mia kreeg nooit wat leuks... Ze greep de twee schoenen bij elkaar, lichtroze pumps met een peep-toe, met die trademark rode, leren zool. Toen ze aangekleed was, checkte ze nogmaals of mevrouw sliep en ging er vervolgens vandoor - met de Louboutins. Beneden in het cafetaria probeerde ze met haar laatste centen een kop koffie te hosselen, want, God, die had ze nodig. Plompverloren keek ze vervolgens rond, want ze had geen idee waar ze was. Ze liep naar de eerste de beste jongen toe die ze zag. Een donkerblonde jongen die eruit zag alsof hij nog een ergere kater had dan zijzelf. "Hé, stomme vraag dit, maar weet jij misschien waar ik ben?" zei ze op een zachte toon. Ze wilde niet dat iemand anders wist hoe zo'n sneu hert ze was, verdwaald, alleen en met een kater van hier tot Tokio.  
Terug naar boven Go down
 
avatar
━ Solitair ━

Posts : 172
IC : 43

“ Character „
Age: 26 years
Sex: Male
Breed: Barbary Lion

Profiel bekijken

BerichtOnderwerp: Re: Gone with the wind vr jan 01, 2016 10:48 pm

Af en toe kwam er een vaag woord uit zijn mond dat hij tegen zichzelf had, of tegen de onzichtbare persoon tegenover hem. De jongen voelde zich brak, wilde zich ergens in een donker hoekje nestelen en slapen, maar daar kwam niet veel van in deze ruimte. Het verbaasde hem al dat de man achter de bar hem zo vroeg al alcohol schonk, gezien zijn leeftijd en hoe slecht hij er waarschijnlijk uitzag. Oliver gleed met zijn hand over zijn kin en voelde de oneffenheid en de stoppels. Een zoveelste reminder dat alles naar de klote was en dat er een zeer kwade vader hem thuis te wachten stond. Nee, nu wilde hij niet aan thuis denken. Vanavond, diep in de nacht zou hij wel naar binnen sluipen. Zijn vader zou toch niet zo laat op blijven om zijn zoon te bestraffen? Want zorgen maken deed hij niet, dat was voor zijn moeder. Zijn vader zorgde er alleen maar voor dat iedereen in het gareel bleef en dat er werd gedaan wat er werd gezegd. Zijn moeder zorgde ervoor dat er eten op tafel stond en dat iedereen zijn dagelijks knuffel met kus kreeg.
Iemand liep zijn richting op. Iemand die hij niet wilde zien. Hij kende haar niet. Maar dat gaf hem niet de reden om vriendelijk te zijn. Even gingen zijn ogen naar de persoon, een vaag herkenningspunt werd in zijn brein gemaakt en vervolgens was het weer weg. Nors haalde hij zijn schouders op. 'Hotel buiten Aelanair City.' Bromde hij op de gebruikelijke Oliver-manier. Het blauw haar viel op en het deed hem nog net geen pijn in de ogen. Nog een keer keek hij naar de persoon terwijl hij een slok nam van zijn drank. Zij zag er ook niet bepaald uit alsof ze goed had geslapen. Hij smaalde. Misschien hadden ze meer gemeen dan hij dacht. Niet dat dat iets in zijn houding zou veranderen. Het liefst wilde hij haar zo snel mogelijk weg hebben.
Terug naar boven Go down
 
avatar
━ Solitair ━

Posts : 125
IC : 30

“ Character „
Age: 21
Sex: Female
Breed: Koala bear

Profiel bekijken

BerichtOnderwerp: Re: Gone with the wind za jan 02, 2016 1:02 am

Er was iets komisch aan het feit dat het blauwharige meisje, dat minder dan tien euro op haar naam had staan, toch zowaar ontbijt at in een luxe, Franse herberg. Niet dat ze echt ontbeet: na die koffie raakten haar fondsen toch wel uitgeput. Eigenlijk had ze nog wel iets gelust, een Jägermeister voor door de koffie om haar die extra kick te geven om gewoon op te kunnen starten in de ochtend, maar ze had geen geld. Daarbij was het toch geen goed idee. Ze had maar geluk dat haar financiële situatie enigszins grip had op haar drugs,- en alcoholprobleem, want zijzelf had dat absoluut niet. Misschien dat ze toch maar bij haar broer in moest trekken, al had ze geen zin in het feit dat ze daar als een parasiet zou leven. Ze wilde wel voor zichzelf zorgen, dat ging alleen moeilijk als je geen baan en/of opleiding had. Toch deed ze haar best: ze schraapte hier en daar wat geld bijeen door als serveerster te werken en zo wat geld bij elkaar te krijgen om weer terug te gaan naar school. Al was dat wel een hele optimistische gedachte. Als antwoord van de jongen kreeg ze dat ze in een hotel zat, buiten Aelanair City. Ze keek hem even overdonderd aan. Hoe had ze dat voor elkaar gekregen? "Krijg nou wat..." mompelde ze zachtjes onder haar adem door. Eerst al dat feest bij Anthony, vervolgens een onenightstand waar ze zich niets van kon herinneren. Over dat feest van Anthony gesproken... "Hé, was jij niet op Tony's feest?" vroeg ze toen aan de vreemdeling. Ook al was ze zwaar onder invloed geweest, ze had deze jongen daar gezien. Samen met Tony. En op dit moment had ze toch niets beters te doen dan om deze gast eens even uit te pluizen.  
Terug naar boven Go down
 
avatar
━ Solitair ━

Posts : 172
IC : 43

“ Character „
Age: 26 years
Sex: Male
Breed: Barbary Lion

Profiel bekijken

BerichtOnderwerp: Re: Gone with the wind za jan 02, 2016 12:23 pm

De plek voor hem was leeg. Hij had zich ergens in een hoekje genesteld met twee banken aan weerszijden van de tafel. Een klein glas alcohol voor hem dat bijna leeg was, dat moest toch betekenen dat hij niet gestoord wilde worden? Ik bedoel, wie drinkt er in godsnaam alcohol in de ochtend? Oliver blijkbaar. De metaalachtige smaak van de drank stond hem totaal niet aan, maar het was iets om zijn droge keel mee te vullen. Later zou hij wel ergens een koffie bestellen, die dingen waren hier veel te duur. Mensen wisten wel welke prijzen ze moesten vragen. Het was misschien ook wel een fout geweest om bij een van de duurste herbergen te gaan logeren. Hoewel hij een middelmatige kamer had, kostte het hem wel klauwen met geld. Het zuurverdiende geld van gisteravond. Hij was er nu al voor de helft doorheen en nog een nacht hier blijven zou beteken dat hij weer blut was. En hij moest andere mensen nog betalen. Dus er zat voor hem niets anders op dan met hangende pootjes naar huis te lopen en de straf die hem te wachten stond, te ondergaan. Oliver kauwde even op de binnenkant van zijn wang terwijl hij de reactie van het blauwharige meisje hoorde. Duidelijk had die geen idee hoe ze hier was gekomen en het verbaasde haar ook nog eens dat ze hier was. Fijn voor haar. Kon ze nu oprotten en Oliver alleen laten? Nee, dat kon ze niet. Ze herkende hem en Oliver was daar niet blij mee. Hij had gehoopt op een rustige ochtend waar hij zijn acties over kon gaan en beslissen wanneer hij naar huis zou gaan. 'Mhm.' Knikte hij terwijl hij een slok nam van de drank en voor zich uit keek, haar negerend. 'Quite a party it was.' Vervolgde zijn volgende, korte antwoord. Misschien gaf dat haar de instelling dat hij niet wilde praten, laat staan over dat onderwerp. Helemaal niet over dat onderwerp. De jongen kon zich niet eens meer goed herinneren of het meisje voor hem drugs bij hem had gekocht. Zowel, dan zat hij nu van haar geld zijn verblijf te betalen. Gezellig toch.
Terug naar boven Go down
 
avatar
━ Solitair ━

Posts : 125
IC : 30

“ Character „
Age: 21
Sex: Female
Breed: Koala bear

Profiel bekijken

BerichtOnderwerp: Re: Gone with the wind zo jan 03, 2016 12:28 am

Haar ogen werden naar de wand getrokken, waar een grote, goud omlijste spiegel hing die men waarschijnlijk moest herinneren aan de Spiegelzaal in het Versailles of iets dergelijks. Het enige waar het Mia aan herinnerde, was echter de rampzalige avond van gisteren. Haar make-up zat overal, behalve waar het hoorde. Haar haar, wild en ongekamd, zat vol met lelijke klitten. Haar wenkbrauwen leken borstelig en haar kop was gewoon een beetje jammer. Gelukkig had ze haar kaaklijn altijd wel meezitten, soort van. Ze kon wel janken toen ze in de spiegel keek, maar hield zich toch wijselijk stil. Ze had niet echt het gevoel dat ze enig medelijden van de jongen voor haar zou krijgen, dus huilen was een trucje voor een andere keer. Niet dat ze wat van hem nodig had, nog niet. Haar ogen gleden naar het glas waarvan het blauwharige meisje maar al te goed wist wat erin zat. Een beetje vroeg niet? Maar ze zou hem er niet om oordelen, zelf neigde ze nu ook naar alcohol. Ze wist niet zeker of ze gewoon haar kater wilde vermijden, of of het dat nare gevoel is dat ze gewoon wederom wilde dempen. Misschien was het wel beide. De jongen bromde wat, nam een slok van zijn drankje en Mia nam dus maar de vrijheid om de stoel naast hem te bezetten. Ze greens op zijn opmerking en knikte, het was zeker een goed feest geweest. Althans, wat ze zich er nog van herinnerde. Wat ze zich wel herinnerde, was deze donkerblonde jongen, die Tony duidelijk kende. "Hoe lang ken je Tony al?" vroeg ze dus maar, toch wel nieuwsgierig tussen de relatie tussen de twee. Gezien ze geen steek op elkaar leken, vroeg ze zich wel af hoe ze ooit bij elkaar waren gekomen. Waarschijnlijk had het iets te maken met Tony's overtollige drugsgebruik, sinds dat was waar de jongen zijn leven voornamelijk om draaide.
Terug naar boven Go down
 
avatar
━ Solitair ━

Posts : 172
IC : 43

“ Character „
Age: 26 years
Sex: Male
Breed: Barbary Lion

Profiel bekijken

BerichtOnderwerp: Re: Gone with the wind zo jan 03, 2016 1:07 am

God, nee, nee, nee. Ga weg, uit mijn buurt. Het ging meerdere malen door zijn hoofd heen terwijl hij de grip op zijn glas verstevigde en zijn knokkels een witte kleur gaven. Ze zagen er allebei niet uit en Oliver kon zeggen dat de blauwharige met al haar vage make-up die all over the place was, dat zij toch wel het meest moest opvallen. Het verbaasde hem dat de baas van het hotel nog niet naar hen toe was gekomen en vriendelijk had verzocht hun conversatie buiten af te maken. Ze zagen er nu gewoon uit als twee junkies. En zover Oliver wist, was hij geen junkie. Al ging drugs maar al te graag bij hem naar binnen. Zolang er geen naalden in het spel waren. En geen politie. En geen mensen die compleet doordraaiden. De jongen onderdrukte een geërgerde zucht toen het blauwharige meisje daadwerkelijk de goede uitweg boven zijn gezelschap verkoos. Was zijn lichaamstaal niet duidelijk genoeg? Misschien moest hij haar even met haar neus op de feiten drukken en zeggen dat hij geen zin had in haar gezelschap en dat ze moest oprotten. Oh ja, we gingen een vragenrondje doen. Gezellig, pak nog een fles en we gaan 'flesje draaien'. Hij haalde zijn schouders op. Afstandelijkheid to the max. Hij had geen zin in haar kruisverhoor. 'Weet ik veel. Hij heeft geld, ik heb de goederen.' Was het antwoord kortaf van de donkerblonde jongen. Nu moest ze de boodschap wel begrijpen. Oliver wilde met rust gelaten worden. Het maakte hem niet uit of ze een klant van hem was, ze zag er wel zo uit namelijk, maar ze zag er niet uit alsof ze geld bij zich had om zijn producten te kopen. Dus kon ze oprotten. Het was te vroeg in de ochtend om aardig tegen elkaar te doen.

OOC; sorry hij faal een beetje.
Terug naar boven Go down
 
avatar
━ Solitair ━

Posts : 125
IC : 30

“ Character „
Age: 21
Sex: Female
Breed: Koala bear

Profiel bekijken

BerichtOnderwerp: Re: Gone with the wind zo jan 03, 2016 7:04 pm

Mia had eigenlijk wel door dat hij haar hier niet wilde hebben - ieder persoon met ogen in zijn kop zou het doorhebben. De jongen reageerde kortaf en zijn blik was allesbehalve uitnodigend. Toch ging ze bij hem zitten, for the hell of it. Als hij haar echt niet bij zich wilde hebben, moest hij maar eens recht door zee zijn en het gewoon zeggen. Daarbij, hij was de enige die er zo bij liep als zij. Ze kon moeilijk bij één van de bekakte rijkelui gaan zitten zonder het hotel uit getrapt te worden en ze had absoluut geen zin om alleen te zijn op dit moment. Alleen zijn zou betekenen dat ze na ging denken over alles, en nadenken was slecht. Het piekeren zou niet ophouden totdat ze iets ongelooflijk drastisch en stoms ging doen, dus stelde ze dat maar uit voor een later tijdstip. Het antwoord dat ze kreeg gaf niet zozeer antwoord op de vraag die ze gesteld had, meer op de vraag die ze had willen stellen. Deze gast was Tony's dealer. Zou handig geweest zijn, als ze geld had gehad om ook maar iets van hem te kopen. De chagrijnige expressie op het gezicht van de jongen irriteerde haar behoorlijk, maar er was weinig aan te doen. De gast leek chronisch chagrijnig te zijn: op het feest was zijn voorkomen ook niet al te vrolijk geweest. "Van een glimlachje ga je niet door hoor," mompelde ze toen. Hij mocht het misschien wel zwaar hebben, maar zij had hetzelfde gehad. Een lach op je gezicht maakte alles toch net iets dragelijker, vond ze zelf. "Of is de kater zo intens?" zei ze, terwijl ze een slok nam van de hete koffie. Toen bedacht ze zich dat ze helemaal niet van koffie hield.
Terug naar boven Go down
 
avatar
━ Solitair ━

Posts : 172
IC : 43

“ Character „
Age: 26 years
Sex: Male
Breed: Barbary Lion

Profiel bekijken

BerichtOnderwerp: Re: Gone with the wind di jan 05, 2016 7:54 pm

Oliver was zich zeer bewust van hoe hij eruit zag. Van gezichtsexpressie tot zijn uiterlijk. Het was niet al te vriendelijk. Maar Oliver was nooit vriendelijk. Hij had geleerd om afstandelijk te zijn, niet diep in te gaan op andermans vragen en over het algemeen zijn neus niet in allerlei zaken moest steken. Wat doorgaans faalde, want hij had zich wel in de Anthony-kwestie gemend en zijn werk verwachtte ook meerdere malen dat hij meer deed dan drugs regelen en bijhouden wie wat deed. Niet dat Oliver dat erg vond, kwam er soms eens wat pit in zijn leven, alsof er al niet genoeg was, maar soms kon hij zich er ook verschrikkelijk aan irriteren. Klusjes die normaal mensen oplosten die weer onder hem werkten, moest hij ineens gaan doen en op dat soort momenten kon hij verschrikkelijk arrogant zijn. Het waren tenslotte klusjes die mensen van lagere komaf, of in ieder geval die lager op de trap stonden, moesten oplossen. Waarom moest hij zich daar in mengen? Maar de jongen deed het met tegenzin en loste het op. Was er tenminste minder gezeik. Wie in ieder geval niet ophield met zeiken, was de blauwharige voor hem. De greep om zijn glas verstevigde hij, zijn knokkels verkleurden wat lichter. Chagrijnig hoorde hij haar opmerking maar besloot er niet op te reageren. Hij wilde geen discussie uitlokken want hij had al helemaal geen zin om te praten. 'Als ik naar jou gezicht kijk kan ik zeggen dat die kater er al een tijdje is.' Sneerde hij haar kant op. Uit zijn zak diepte hij een haast leeg potje op, haalde er een pil uit en gooide die in de resterende drank die nog in zijn glas zat. Pijnstillers, god hij kon niet zonder. De laatste inhoud van het glas gooide hij in een keer achterover en zocht vrijwel meteen oogcontact op met de barman, stak twee vingers op en wachtte tot de serveerster kwam met twee identieke glazen met drank aan kwam lopen en het voor hem neer zette. Ze gaf hem een rare blik maar Oliver keek alleen maar nijdig terug. Hij schoof een van de glazen in de richting van het meisje. 'Bek houden en zuipen.' Gromde hij. Hopelijk zou dit voorstel haar de mond snoeren.
Terug naar boven Go down
 
avatar
━ Solitair ━

Posts : 125
IC : 30

“ Character „
Age: 21
Sex: Female
Breed: Koala bear

Profiel bekijken

BerichtOnderwerp: Re: Gone with the wind vr jan 08, 2016 11:42 pm

Mia greep een handvol van haar eigen haar, stak het omhoog en werkte het elastiekje om haar pols erom heen. Waarschijnlijk zag het er zo nog stommer uit, maar haar haar voelde smerig aan. Ze wilde niet eens weten wat erin zat, dus haalde ze het het liefst gewoon uit haar gezicht. Van alle kanten voelde ze blikken hun kant op komen, wie is die idioot met dat blauwe haar? En die rare gast die s'ochtends al aan de sterke drank is? Tja, dit was haar realiteit nu. Een beetje triest was het wel. Ze moest geld bijeen schrapen door het serveren van ranzige gefrituurde gerechten in sneue snackbars zodat ze het uit kon geven aan drank en drugs. Het leven van een verslaafde was toch lang niet zo mooi als het er in eerste instantie uit had gezien. Met Aaron had ze op zijden lakens geslapen terwijl ze cocaïne van elkaar af snoven, wat dat betrof was ze toch wel een aantal treden naar beneden gezakt op de maatschappelijke ladder. De gast voor haar leek het tegenovergestelde, en toch zaten ze hier in een soortgelijke situatie. Leuk hoe dingen werkten soms. Mia leunde achterover en richtte haar ogen op de knokkels van de jongen die witter en witter leken te worden. Ergens had ze het gevoel dat hij haar ging slaan: de ideale situatie om verzekeringsfraude te kunnen plegen. Haar gezichtsexpressie verzachtte echter toen haar gezelschap een pilletje tevoorschijn haalde en dat in zijn drankje deed, het vervolgens in één teug achterover sloeg. Nu was Mia natuurlijk nieuwsgierig naar wat het was, maar voor ze iets kon zeggen werd er het één en ander besteld en één van de glazen werd naar haar toe geschoven met een niet al te lieve opmerking. Toch wist ze dat dronkenschap het beste medicijn was tegen een kater, dus nam ze een slok. "Dank je," zei ze toch maar, anders kreeg ze later weer een schuldgevoel. Met een zucht liet ze zichzelf in de stoel zakken en bleef de jongen aankijken. Er was iets interessants aan hem. Ze zou gewoon blijven kijken tot ze wist wat het was.   
Terug naar boven Go down
 
avatar
━ Solitair ━

Posts : 172
IC : 43

“ Character „
Age: 26 years
Sex: Male
Breed: Barbary Lion

Profiel bekijken

BerichtOnderwerp: Re: Gone with the wind zo jan 10, 2016 4:56 pm

Het was stil tussen de twee. Eindelijk. Geen onnozel geblaat van de blauwharige trien die tegenover hem zat en Oliver hield zijn chagrijnige mond ook maar dicht. Niet dat daar al sinds de twee met elkaar in gesprek waren geraakt iets nuttigs uit was gekomen. Zijn directe toon stond hem zelf ook wel eens niet aan maar hij kon het nu eenmaal niet helpen. Het was beter om niet om bepaalde zaken heen te draaien en dingen ingewikkelder te maken. Vooral in de wereld waar hij in was opgegroeid. Hoewel Oliver altijd alles binnen handbereik had gekregen en hem was verteld dat hij, zolang hij er moeite voor deed, alles kon krijgen wat hij wilde, bleek dit toch niet de volle waarheid te zijn. De drugswereld was hard en vooral toen hij voor het eerst er mee te maken had gekregen. Hij had geen idee gehad hoe hij te werk moest gaan, hoeveel hij moest vragen voor bepaalde drugs en hoe je het in handen kon krijgen. Maar toen had de vader van Sareth hem onder zijn hoede genomen en als hij er niet was geweest dan lag Oliver allang ergens in een goot te rotten. Hij was dankbaar, maar dankbaarheid liet hij nauwelijks zien. Terwijl de pijnstiller zijn werk deed en de hoofdpijn in zijn hoofd liet verdoven, kon Oliver zich op andere dingen richten. Het gezicht van zijn partner die tegenover hem zat bijvoorbeeld. Hij had haar alleen even een paar keer vluchtig aan gekeken, nooit echt bestudeerd. Ze zag er nu nog slechter uit nu hij haar beter bekeek. Oliver herkende haar van het feest van de vorige avond en als hij het goed had begrepen had zij ook drugs van hem gewild. Zijn herinnering was echter te vaag om ook echt te kunnen weten of ze iets had gehaald en wat het dan was. Oliver had geen echte zin om nogmaals zijn mond open te doen, om een gesprek te starten. Maar zijn nieuwsgierigheid naar wat er gisteren was gebeurd, of in ieder geval de details, om zijn mond weer open te trekken. 'Dus hoe vond je het feest?' Sprak hij zonder haar aan te kijken. De jongen draaide wat met zijn glas waardoor de inhoud tegen de rand op-klotste. Vervolgens nam hij een slok en keek degene aan die tegenover hem zat. Met nog steeds zijn standaard praat-niet-tegen-mij-of-je-krijgt-een-klap-in-je-gezicht-look, keek hij haar aan. Als ze dit nu maar niet opvatte als iets waar ze gezellig samen gingen keuvelen en herinneringen gingen ophalen als twee oude schoolvrienden.
Terug naar boven Go down
 
avatar
━ Solitair ━

Posts : 125
IC : 30

“ Character „
Age: 21
Sex: Female
Breed: Koala bear

Profiel bekijken

BerichtOnderwerp: Re: Gone with the wind zo jan 10, 2016 7:31 pm

Nu het ineens zo stil was, merkte ze het geroezemoes rondom haar eindelijk op. Het achterbakse geroddel van mensen die het beter hadden dan jij, wat naar. Daarbij merkte ze ook op dat ze een flinke kater had en haar eigen gepraat maskeerde niet langer het feit dat ze behoorlijke hoofdpijn begon te krijgen. Misschien dat ze zo maar even op bed moest gaan liggen met een stuk of honderd aspirines aan haar zijde. Niet dat ze een echt bed had, haar kamer bestond gewoon uit een hok met een matras op de grond, een krakkemikkige houten stoel, een keuken waarin niks werkte en een naar hok dat de badkamer voor moest stellen. Niet bepaald een luxe villa, maar het kon ermee door, soms dan. Het aanbod van haar broer spookte nog steeds in haar hoofd. Hij had gevraagd of ze bij hem wilde wonen, want hij had daarentegen wel een degelijk appartement in het centrum in plaats van een naar kraakpand. Al wilde ze niet weer afhankelijk zijn van iemand anders. Het was misschien moeilijk, maar op dit moment was het haar alles waard om eindelijk op eigen benen te kunnen staan. Ze wilde niet afhankelijk zijn van haar moeder, van Aron of van haar broer. Ze wilde haar eigen boontjes doppen, ze was toch oud genoeg. Aan de andere kant voelde ze zich haast gedwongen. Iemand moest op haar uitgebluste moeder passen en ze was het haar hele familie verschuldigd dat ze haar leven nu eindelijk eens op de rails zag te krijgen. Misschien moest ze gewoon eens normaal doen, zichzelf inchecken in een afkickcentrum, vervolgens een stomme kantoorbaan zoeken en een normaal leven leiden. Was haar geluk nou echt zo belangrijk dat ze het voor alles moest zetten? Voor haar gezondheid, voor haar familie? Ugh, van dat soort vragen kreeg ze alleen nog maar meer koppijn. Ze nam nog een slok van haar drankje en beet op haar tanden toen ze weer doorhad hoe sterk het spul eigenlijk was. Ineens vroeg de jongen hoe het feest was geweest, en ze keek hem even verbaasd aan. Zelf kreeg ze alleen weer die chagrijnige blik terug. "Herinnerde ik me dat nog maar," zei ze met een zucht. Het was de laatste tijd wel vaker het geval dat ze s'ochtends wakker werd zonder enig idee te hebben van wat ze gedaan had. Misschien had iemand haar wel ge-roofied en ze zou het niet eens meer weten. "Heb jij wel eens spijt na dat soort nachten?" vroeg ze toen, toch wel nieuwsgierig. Zelf had ze het de laatste tijd vaker wel dan niet.
Terug naar boven Go down
 
avatar
━ Solitair ━

Posts : 172
IC : 43

“ Character „
Age: 26 years
Sex: Male
Breed: Barbary Lion

Profiel bekijken

BerichtOnderwerp: Re: Gone with the wind zo jan 10, 2016 8:05 pm

Misschien kon hij haar een van zijn overige pillen nog aanbieden. Zover hij wist, had hij nog wel wat in zijn tas zitten, ergens onderin. Noodsituaties. Al zag de meid voor hem er niet uit alsof ze zo uit de vlakke hand kon betalen. Alsof een paar honderd euro biljetjes in haar broekzak zaten. Maar die schoenen. Die schoenen waren vrij chique. Eigenlijk paste ze helemaal niet bij het beeld wat Oliver voor zich had. Hij kon dan ook niet bevatten hoe ze die schoenen bij zich kon hebben. Maar er waren waarschijnlijk meer mensen in het spel dan alleen hen twee, er was altijd een achtergrond verhaal bij mensen. Je moest alleen de juiste informatie te horen krijgen om te weten hoe ze in elkaar zaten en waarom dat zo was. Oliver haatte die spelletjes. Het heette niet voor niets 'achtergrond verhaal'. Het was op de achtergrond, niet in het hier en nu. Dus waarom daar zorgen over te maken? Het ging om de persoon die je voor je had, niet om wie hij of zij vroeger was geweest of wat hij of zij had gedaan. Je kon dus wel zeggen dat Oliver zo'n 'kijk naar voren niet naar achteren' type persoontje was. Al wilde hij het niet toegeven. Het werk vereiste dat ook van hem. Wat was het nut om te vragen naar de geschiedenis van een junkie? Ze gaven hem geld, maakte hem rijk. Wat wilde je nog meer? Hij hoefde al dat sentimentele gebazel niet te horen te krijgen. Nee, hij zou geen traantje wegpinken bij dat soort verhalen. Hij zat zelf ook elke dag in de shit en als arrogant als hij was geloofde hij ook dat hij het slechter had dan anderen.
Als haar antwoord hem aan het lachen moest maken, dan moest ze beter haar best doen. Nog steeds even chagrijnig keek hij haar aan, uiteindelijk een kleine slok van de drank nemende. Haar vraag verraste hem. Gingen ze nu diep doen, zo vroeg in de ochtend? Oliver haalde luchtig zijn schouders op. 'Als ik zie hoeveel geld ik heb de volgende ochtend, nee.' Bromde hij op neutrale toon, gevolgd door drank. Het enige waar hij spijt van had was dat hij verslaafd was geraakt aan die verdomd zware slaappillen die geen ene ruk hielpen met zijn slaapproblemen. Nu hij daar inmiddels was achtergekomen kon hij niet meer stoppen aangezien zijn lichaam het spul wat in de pil zat nodig had. Het spul was ook nog eens niet al te makkelijk te krijgen en geld kostte het ook nog eens. Het irriteerde hem tot op het bot dat hij als drugdealer zijn eigen verslaving niet in de hand kon hebben. 'Over geld gesproken. Jij ziet er wel uit alsof je iets nodig hebt om die hoofdpijn weg te krijgen.' Begon hij simpel en nonchalant terwijl hij haar over de rand van zijn glas aankeek. 'Ik heb nog wel iets, doet niet veel maar zorgt er in ieder geval voor dat geen last hebt van een zware kater.' Het was alsof hij een huis-aan-huis-verkoper was. Zolang ze maar in zijn praatje geloofde en in zijn web viel, kwam alles goed.
Terug naar boven Go down
 
avatar
━ Solitair ━

Posts : 125
IC : 30

“ Character „
Age: 21
Sex: Female
Breed: Koala bear

Profiel bekijken

BerichtOnderwerp: Re: Gone with the wind zo jan 10, 2016 10:02 pm

Haar hoofd begon steeds harder te bonken en ze voelde zichzelf gewoon met de minuut bleker en bleker worden. Alsof al haar collectieve katers nu aanspraak op haar maakten. Ze was tevens ook niet in het ideale gezelschap. Ze had gewoon in bed moeten blijven liggen, misschien had haar rijke onenightstand wel ontbijt voor bed voor haar geregeld als ze maar iets langer was blijven liggen. Al had ze deze schoenen dan niet gehad... Oh shit, de schoenen. Straks werd die vrouw wakker, zou naar beneden komen en dan zat ze hier met haar domme kop te drinken terwijl ze duidelijk een paar peperdure schoenen had gejat. Waarom verneukte ze alles nou altijd zo? Ineens voelde ze zich behoorlijk opgefokt. Al kon ze vast wel een excuus maken. Ze had een relatief vriendelijk gezicht, wat mensen altijd wel hielp haar te vergeven voor haar vele vele fouten. Het had bij de enge conducteur gewerkt, het werkte vast ook wel bij iemand waar ze vannacht seks mee gehad had. Al wilde ze die schoenen natuurlijk wel dolgraag houden. Ondanks dat de hakken zo vreselijk hoog waren, zaten ze wel stukken beter dan haar eeuwenoude, afgetrapte All Stars. De zolen begonnen los te laten en ze was echt toe aan wat nieuws. Dit straalde veel meer klasse uit, al deed de rest van haar outfit dat dan weer niet. De opmerking van de jongen - wiens naam ze helemaal niet wist - deed haar haar wenkbrauw ophalen. Natuurlijk was ze ook te bang om zijn naam überhaupt te vragen. Hij was een drugsdealer, was er nu rustig voor uitgekomen en aan zijn gezicht te zien had hij geen zin in tegenspraak. Wie wist waar hij tot in staat was? "Klinkt als een lucratieve handel," merkte ze toen op. Drugs, een handel vol risico's, ze vroeg zich af of het het allemaal waard was. Ze was behoorlijk verrast toen hij ineens over haar begon te praten, al moest ze dat natuurlijk niet zijn. Ze had erop kunnen wachten tot de drugdealer de junkie drugs zou gaan aanbieden. "Ik denk dat je de verkeerde persoon voor je hebt," antwoordde ze vervolgens. Voor iemand die behoorlijk slim overkwam, verkocht hij toch echt aan de verkeerde persoon. Niet dat ze niet in zijn doelgroep viel, ze was gewoon hartstikke blut. Tenzij hij haar schoenen wilde, natuurlijk.  
Terug naar boven Go down
 
avatar
━ Solitair ━

Posts : 172
IC : 43

“ Character „
Age: 26 years
Sex: Male
Breed: Barbary Lion

Profiel bekijken

BerichtOnderwerp: Re: Gone with the wind ma jan 11, 2016 10:10 pm

Opmerkingen stootte meestal tegen hem af. Oliver was niet gemaakt om geraakt te worden door de woorden van anderen. Je kreeg ze toch wel naar je hoofd, wat je ook deed. Het was beter om een muur op te trekken en dan teveel mensen binnen te laten. Want vroeger of later zouden die mensen toch van je gaan stelen en zou je ze nooit meer terug zien. Dus liever aan de kant duwen, dan de duivel in je huis uitnodigen. Of hoe dat ook ging. Oliver was gewoon geen persoon die snel mensen vertrouwde, of zijn gevoelens bij hen uitte. Vandaar dat hij meestal overkwam als een chagrijnige zak die niet gestoord wilde worden. Alleen zagen sommigen mensen dat niet en verwachten ze altijd dat als ze met hem gingen praten, hij vrolijk terug zou babbelen en er niets aan de hand was. Duidelijk moesten die mensen een lesje gezichtsexpressie volgen. Want zodra je met Oliver een gesprek aanknoopte ging het of heel stroef, of hij bleef alleen maar hatelijke opmerkingen maken. En eens in de zoveel keer was hij wel geïnteresseerd. Maar meestal ging het dan om drugs en moest hij zijn beste beentje voorzetten om bepaald spul te krijgen of te verkopen. Ja, dan was hij ineens wel aardig en kreeg je wel dat schouderklopje. Maar nooit een glimlach. Misschien dat de streep die zijn mond vormde iets omhoog krulde, maar oprecht glimlachen zag je hem nooit.
Oliver haalde zijn schouders op bij haar afwijzing. Voordat de jongen haar aankeek en sprak nam hij nog een slok van zijn drinken. 'Nah, ik kan voorlopig goed vooruit. Je hoeft nu niet te betalen. Later, of in termijnen, maakt mij niets uit. Als het er maar op een gegeven moment is.' Bromde Oliver terwijl hij de blauwharige dame aanstaarde. Als ze nu eens toehapte, dan had hij nog iemand om te strikken. 'En kom op, volgens mij is van die verschrikkelijke kater afkomen nu even belangrijker dan geld niet?' Hij deed alsof hij uit ervaring sprak, wat hij eigenlijk ook deed, om nog overtuigender over te komen. Oliver leunde tegen de achterkant van de bank aan terwijl hij haar verwachtingsvol aanstaarde en met zijn hand zijn glas lichtjes ronddraaide.
Terug naar boven Go down
 
avatar
━ Solitair ━

Posts : 125
IC : 30

“ Character „
Age: 21
Sex: Female
Breed: Koala bear

Profiel bekijken

BerichtOnderwerp: Re: Gone with the wind wo jan 13, 2016 9:20 pm

Ugh, haar hoofd begon steeds harder te bonken. Hoe langer ze wakker was en hoe meer ze bewoog, hoe erger het leek te worden. Ze had thuis ook geen aspirines, paracetamol of ibuprofen om de pijn wat te verzachten en ze had het gevoel dat deze kater wel even zou aanhouden. Haar laatste centen had ze uitgegeven aan de fles tequila en de wiet voor het feestje van Anthony, en de koffie en het gore zalmbroodje erna. Misschien dat ze toch iets zuiniger om moest gaan met het beetje geld dat ze had, maar dat inzicht had ze op dit moment echt niet. Ze had het gevoel de komende week niet meer in staat te zijn om normaal na te kunnen denken. De roes van het feestje had ze dan misschien ook niet helemaal uitgeslapen. Haar hoofd stond nog helemaal te gieren van de hormonen die seks en drugs in haar hoofd hadden geïmplanteerd en op dit moment leken al die verslavingen het enige belangrijke te zijn. Ze wilde een pilletje, ze wilde een trekje van de sigaretten die ze niet had, ze wilde wat te drinken. Gelukkig had ze dat laatste dan weer wel, en nam nog een slok uit het glas, wat deze dan ook leegmaakte. Ze ging er niet vanuit dat ze er nog één kreeg. Met een zucht leunde ze achterover en keek even naar het plafond dat op haar af leek te komen. Het werd weer interessant toen de jongen aangaf dat ze niet per se nú hoefde te betalen. Een hele reeks aan gedachten begon toen door haar hoofd te stormen: ze had nu een baantje, als ze wat opzij deed om deze gast af te betalen, kon ze vast wel één van die pilletjes krijgen om even bij te komen. Daarbij, ze moest vanavond werken, en dat kon natuurlijk niet als ze barstte van de hoofdpijn, toch? De jongen mocht dan nog steeds niet blij kijken, rond Mia's lippen verscheen een glimlach. "Als je het zo stelt..." mompelde ze. Ergens diep, diep, diep in haar achterhoofd wist ze dat dit een gigantische fout was, maar wat wilde je? Junkies waren junkies. "Ik betaal je wel als ik mijn loon weer binnenkrijg," zei ze toen met een lieflijk glimlachje op haar gezicht. Ze voelde zichzelf intens verlangen naar het pilletje, een gevoel dat ze niet opzij kon zetten nu. "Kan ik je nummer anders krijgen? Ik laat het je wel weten als ik je geld heb." Betrouwbaar was ze wel. Ze voelde zich altijd zo schuldig als ze niet betaalde. Misschien was dat moeilijk te geloven nu ze hier met gestolen schoenen zat. Maar waarschijnlijk had deze gast ook wel een posse die haar in elkaar kon rossen wanneer ze niet betaalde. Nee, met drugdealers kon je beter niet rotzooien.  
Terug naar boven Go down
 



BerichtOnderwerp: Re: Gone with the wind

Terug naar boven Go down
 
 

Gone with the wind

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 1

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Dawn of Eternity :: THE WEST :: Western Misarai :: Aelanair City :: Roseport Hostelry-