RegistrerenInloggenIndexFAQZoekenGebruikerslijstGebruikersgroepen




INBOX // PROFILE



Charactername
Password

You are not logged in or registered.
(LOG IN OR REGISTER)
Welcome friendly guest,

DAWN OF ETERNITY is a semi-realistic rpg about the supernatural caused by the ultimate virus centuries ago.

Are you going to survive this world?


13-12-2015 ~ Het forum is officieel open!
29-11-2015 ~ Het forum is bijna klaar!
the season isseason
Winter




This forum works the best with:
google chrome

but can also be used with the following browsers:
firefoxinternet exploreredgesafari
DAWN OF ETERNITY

Let us work on the start of a new era

Deel | .
 

 Oops

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down 
AuteurBericht
avatar
━ Solitair ━

Posts : 125
IC : 30

“ Character „
Age: 21
Sex: Female
Breed: Koala bear

Profiel bekijken

BerichtOnderwerp: Oops zo dec 20, 2015 11:37 pm

Waarom had ze gedacht dat dit een goed idee was geweest? Op dit moment kon ze zichzelf wel voor haar kop slaan, wat een ongelooflijk stom stom stom idee was dit. Het was duidelijk te zien hoe nerveus ze op dit moment was, en dat maakte het alleen nog maar erger. Maar wat moest ze anders? Ze moest naar de andere kant van de stad, en ze had geen auto, geen fiets, niet eens een skateboard of iets dergelijks. En daarbij had ze ook helemaal geen geld. Vandaar dat het blauwharige meisje nu aan het zwartrijden was, want tja, hoe kwam ze anders van A naar B? Dus daar zat ze, zonder kaartje en als de dood voor de conducteur die haar zodra om haar vervoersbewijs zou gaan vragen, waarop zij op schuldige toon uit zou brengen dat ze er geen had en vervolgens werd ze er bij de eerstvolgende halte uitgezet. Dan zou ze nog een flink aantal blokken moeten lopen, wilde ze aankomen bij de juiste plek. Van de zenuwen begon ze op haar nagels te bijten, een trekje dat toch steeds terugkwam wanneer ze zich gestrest of wanhopig voelde. Ergens wachtte ze op een mirakel dat haar zou reden van dit sociale ongemak, maar dat zou toch niet gebeuren. Met grote ogen keek ze naar de conducteur die van de ene reiziger naar de andere liep en zo steeds dichter bij haar kwam. Misschien als ze naar de wc vluchtte, dat hij haar dan zou overslaan? Nee, dat zou teveel opvallen. Oh, shit, hier kwam ze niet onder uit.

- Anthony eerst, daarna open c;
Terug naar boven Go down
 
avatar
━ Solitair ━

Posts : 97
IC : 7

“ Character „
Age: 22
Sex: Male
Breed: Arctic Fox

Profiel bekijken

BerichtOnderwerp: Re: Oops di dec 22, 2015 12:22 am

Als iemand hem zo op het treintoilet zou zien, hangend boven die vieze toiletbril waar niemand bij zijn gezond verstand ooit op zou willen plaatsnemen, zou niemand hem zomaar kunnen herkennen. De Anthony die zich per trein verplaatste en die stiekeme zaken uitvoerde op een ranzig openbaar toilet stond zo ver af van de Anthony die zich vol zekerheid, in al zijn glorie overdag door de drukke straten van Aelanair City bewoog, zich compleet bewust van zijn omgeving en de blikken die men op hem wierp. Zo ver dat Anthony zich meer dan eens afvroeg of hij in feite wel een was met de ander, of hij niet gewoon regelmatig van lichaam veranderde met een andere jongen, iemand die precies op hem leek, twee Anthony's die een volkomen verschillend leven leidden. Natuurlijk wist hij dat hij gewoon beiden was, de levens waren inderdaad op miraculeuze wijze met elkaar vervlochten, maar onontkoombaar met elkaar verbonden en wel op de wijze dat zijn ene levensstijl - de 'slechte' - was komen voortvloeien uit zijn andere, zijn goede leven.
Momenteel leefde hij het slechte leven. Hij droeg een zwarte trui en stond boven de wc te frommelen met een klein, plat envelopje en een sleutel. Meermaals op een avond als deze vroeg hij zichzelf af hoe het zover had kunnen komen, maar antwoord op deze vraag durfde hij zichzelf nooit te geven. Hij trok de sleutel uit het pakje en bracht de sleutelpunt, met hierop een wit hoopje poeder, naar zijn rechter neusgat. Juist op het moment dat hij diep wilde inhaleren, schokte de trein. De sleutel kantelde en het miezerige hoopje wit poeder viel. Hij zag het gaan, haast in slow motion en voelde een steek op het moment dat hij het wit in een kringetje uiteen zag spatten op de ijzeren wc-bril. Een golf van misselijkheid schoot door hem heen met het idee dat dit zijn laatste beetje was, dat nieuw spul nog een hele tijd op zich zou laten wachten omdat zijn dealer een week weg was en dat hij zich toch echt tot die wc-bril zou moeten verlagen, wilde hij deze laatste avond nog kunnen genieten van zichzelf. Hij vloekte, meermaals en een trieste blik verscheen in zijn ogen aangezien hij wist waar hij zich aan ging wagen. Opnieuw vroeg hij zichzelf af hoe het ooit zo ver had kunnen komen, hoe hij ooit zo wanhopig en triest had kunnen eindigen en opnieuw drukte hij deze vragen met alle macht weer weg. Wat maakte het hem uit? Hij had dit nodig, hij was alleen, niemand die het ooit zou weten behalve hij. Hij moest zich maar over de misselijkheid heen zetten. Die wc-bril, die walgelijke wc-bril kon hem niet klein krijgen. Met een gefrustreerde frons op zijn voorhoofd viste hij uit de zak van zijn trui een briefje papiergeld. Deze rolde hij op, langzaam, niet omdat hij het snel niet kon maar omdat hij hetgeen dat hij zou gaan doen uit alle macht probeerde uit te stellen. Voor het toilet ging hij op zijn knieën, zijn maag draaide om en half kokhalzend bracht hij het opgerolde briefje naar zijn neusgat. De wc-bril naderde. Het zielige hoopje wit naderde, de spetters op het glanzende ijzer naderden. Zwaar teleurgesteld in zichzelf sloot hij zijn ogen en inhaleerde hij het witte poeder. Zodra hij had wat hij wilde, schoot hij bij de wc vandaan. Hij probeerde zijn handen te wassen, maar zoals altijd in het verdomde openbaar vervoer stroomde het water niet. Nog altijd misselijk veegde hij zijn handen aan zijn broek af en trok hij de capuchon over zijn hoofd, waarna hij de deur naar de rest van het treinstel opende. Verward en bovenal schuldig keek hij om zich heen. De conducteur bevond zich aan de ene kant van de coupé, aan de andere kant een meisje met blauw haar en, belangrijker, een vrije plek naast zich. Hij haalde zijn neus nog eens op, veegde met zijn rechterhand langs zijn neusvleugel om er zeker van te zijn dat deze schoon was en stapte richting de vrije plek naast het meisje. Met een plof liet hij zich in de stoel naast haar zakken. Hij keek haar even kort aan, zei, "Hey, ik neem aan dat ik hier mocht zitten," en keek weer weg. Hij wist dat de conducteur binnen niet al te lang bij hen zou staan en hoewel hij wel een kaartje had, was hij verschrikkelijk gespannen. Met zijn linkerhand tikte hij zenuwachtig tegen de leuning van de stoel. De man liet op zich wachten. Zoals met alles in het leven gebeurde ook dit niet snel genoeg of niet langzaam genoeg, maar precies hier tussenin, waardoor het onmogelijk was om er goed op in te spelen. Anthony zuchtte, boog zich richting het meisje en sprak op gedempte toon. "Hij laat wel op zich wachten, hmm?" Hij wist ook niet meer waar hij mee bezig was. Maakte het uit? Ach.
Terug naar boven Go down
 
avatar
━ Solitair ━

Posts : 125
IC : 30

“ Character „
Age: 21
Sex: Female
Breed: Koala bear

Profiel bekijken

BerichtOnderwerp: Re: Oops di dec 22, 2015 12:47 am

Het was wel aan haar te zien dat ze zo nerveus was, want Mia probeerde zich op ongemakkelijke wijze toch een houding te geven. Al was het prutsen met haar haar, het bijten van haar nagels of het ongeduldig tikken met haar voet: de conducteur kwam steeds dichter bij en zij had geen kaartje. Eigenlijk was het iets heel triviaals, in het grote geheel van het universum maakte het helemaal niks uit, echt helemaal niks, maar voor haar leek het nu het eind van de wereld. Alsof de aarde weldra onder haar zou opensplijten en haar in één hap zou laten verdwijnen. Oh God, was het maar zo, was het maar zo. Dan hoefde ze tenminste niet te redeneren met die conducteur. Het ergste was dat hij er ook behoorlijk onvriendelijk uitzag: een forse wenkbrauw, al aardig op leeftijd en al met al een brede kerel. Ze had ook vernomen dat hij een lage, bulderende stem had. Straks zou ze nog in tranen aanbreken, oh god, had ze nou maar een Xanax genomen voor ze weg was gegaan. Had ze maar geld gehad voor een Xanax, maar in dat geval had ze ook geld gehad voor een treinkaartje, en daarmee waren al haar problemen opgelost. Ze zuchtte wanhopig, had ze maar wat geld. Maar om geld te krijgen, moest ze een baan hebben, en heel toevallig was ze onderweg naar een sollicitatiegesprek, maar om daar te komen, had ze dus geld moeten hebben voor de trein. Het was een vicieuze cirkel van arm en werkloos zijn, en er was weinig aan te doen.

Uit het niets kwam er een jongen aan en die plofte nonchalant naast haar neer. Hij was... tja, wit. Gewoon wit. Witte huid, wit haar en een bijzonder excentriek uitgekerfd gezicht. Van die jukbeenderen waar je 'u' tegen zij, alsof er zojuist een oud-Grieks marmeren beeld naast haar was gaan zitten. Wow. Als ze zich niet zo angstig had gevoeld, had ze hem een tijdje aangestaard, gewoon, omdat hij er zo kunstig uitzag. Maar dat kon ze zich nu niet veroorloven. Ze knikte maar op wat hij had gezegd, voornamelijk omdat haar hoofd te druk was geweest om te ontvangen wat hij überhaupt had gezegd. Ineens vlogen haar ogen naar zijn gezicht, en natuurlijk viel haar iets op: verwijde pupillen, strak gezette kaaklijn, onrustig tikken. Natuurlijk kende zij de effecten die de drug op je had, hoe vaak had ze het zelf niet gebruikt? Nee, die jongen naast haar stond strak van de cocaïne, en het leek even op een kans. Cocaïne was duur, cocaïne betekende dat deze jongen geld had, anders zou hij nu ergens in een goot liggen met een crackpijp. Maar nee, hij zat in de trein, zag er degelijk uit en gebruikte, juist... cocaïne. "Hij laat wel op zich wachten, hmm?" fluisterde de jongen toen tegen haar, en Mia keek hem doordringend aan. Hij moest en zou haar begrijpen. "Geef me je geld," fluisterde ze terug. "Wat je ook op zak hebt. Ik heb geen kaartje." Als hij genoeg had, zou ze kunnen betalen voor een kaartje en de bijbehorende boete die je kreeg wanneer je in eerste instantie geen kaartje had. Dan zou ze verder kunnen reizen naar waar ze naar toe moest, en misschien kreeg ze dan eindelijk die verdomde baan en kon ze zich eindelijk eens wc-papier veroorloven. 
Terug naar boven Go down
 
avatar
━ Solitair ━

Posts : 97
IC : 7

“ Character „
Age: 22
Sex: Male
Breed: Arctic Fox

Profiel bekijken

BerichtOnderwerp: Re: Oops wo dec 23, 2015 12:01 am


Tijdens de woorden die ze wisselden - of wat het dan ook was dat ze deden, zij knikte enkel - , ontweek Anthony haar blik zo goed en kwaad als het ging. Af en toe keek hij haar in haar ogen, uit beleefdheid, uit nervositeit en omdat er af en toe van die vlagen door hem heen sloegen, vlagen van zelfvertrouwen, het idee dat hij het kon. Vrijwel direct keek hij iedere keer weer weg op het moment dat hij zich bedacht dat het misschien zou opvallen wanneer hij haar in de ogen keek, dat ze misschien iets zou zien dat hij liever verborgen hield of dat ze zijn blikken verdacht zou vinden. Gelijk na het wegkijken bedacht hij zich weer dat juist het wegkijken misschien wel verdacht kon zijn en dat hij haar meer aan moest kijken. En zo was de cirkel rond, bleef hij haar nerveus aan- en wegkijken en bleef zijn brein overuren draaien, onzeker over wat hij nou eigenlijk zou moeten doen. Toen ze na zijn laatste opmerking naar hem toe boog, schoot er iets van paniek door hem heen. Wat ging ze hem vragen? Wat ging ze hem zeggen? Wat kon in hemelsnaam zo belangrijk zijn dat ze zich zo geheimzinnig naar hem toe zou buigen. Dat hij precies ditzelfde zojuist ook had gedaan, - en wel om alleen maar aan te geven dat de conducteur er wel pittig lang over deed - negeerde hij wijselijk. Haar woorden verbaasden hem, om het maar licht te stellen. De manier waarop ze hem vroeg of eerder opdroeg dat hij haar zijn geld moest geven, de dwang in haar stem. Ze klonk alsof haar leven afhing van dat geld. Met grote, opengesperde ogen keek hij haar aan, nu langer dan voorheen. Hij voelde hoe zijn kiezen over elkaar gleden, beet even kort op de binnenkant van zijn wang om het knarsen te stoppen en toverde toen een licht sarcastisch glimlachje rond zijn lippen. "Lief, als je iemand van zijn geld wilt beroven dan is dit niet the way to go," fluisterde hij op zijn beurt, licht plagerig. Zijn hand, echter, verdween in de zak van zijn trui. Zijn vingers sloten zich om het biljet dat hij nog niet zo heel lang geleden nog had gebruikt. Voor hij het biljet tevoorschijn toverde, sprak hij echter nogmaals. "En waarom zou ik dat doen? Zit er iets in voor mij?"
Antwoord op zijn vraag werd hem niet direct gegund. De man met een opvallende wenkbrauw stoorde hun geweldige gesprek op fluistertoon. Anthony zijn alerte ogen schoten op naar de man en opnieuw glimlachte hij. Zijn blauwe ogen gleden over de man zijn gelaat. Met de hand die hij niet in de zak van zijn trui had, toverde hij uit zijn broekzak zijn treinkaartje. Hij overhandigde deze aan de man en terwijl hij bezig was met het knippen van het kaartje, haalde Anthony de hand met hierin het biljet van 50 uit de zak van zijn trui. Hij overhandigde het onopvallend aan het meisje en fluisterde met de glimlach weer rond zijn lippen, "You owe me one." De Wenkbrauw stak zijn kaartje weer uit naar Anthony. "Helemaal prima, alsjeblieft." Hierna focuste hij zijn aandacht op het meisje en Anthony volgde zijn voorbeeld. Hij was benieuwd hoe het meisje zich hieruit ging redden. Zijn vingers waren weer begonnen met tikken en licht geërgerd balde hij zijn hand tot een vuist om de tics tegen te gaan. Zijn ogen had hij inmiddels naar het raam gedraaid, zodat de man zich niet zou kunnen verbazen over de toch bijzonder wakkere blik voor iemand op dit uur van de dag, maar zijn oren waren gespitst, zijn aandacht lag volledig bij het meisje en de woorden die ze zou gaan spreken.
Terug naar boven Go down
 
avatar
━ Solitair ━

Posts : 125
IC : 30

“ Character „
Age: 21
Sex: Female
Breed: Koala bear

Profiel bekijken

BerichtOnderwerp: Re: Oops wo dec 23, 2015 11:12 pm

Deze social downfall van haar lag op dit moment in de handen van een jongen die meer dan een tikkeltje high was. Als ze niet zo gestrest zou zijn, zou ze het passend hebben gevonden dat deze bleke, witgehaarde jongen ook nog eens verslaafd was aan het witte poeder, maar die ironie liet op zich wachten. Ze kon het niet laten gebeuren dat deze enge man haar publiekelijk de trein uitzette. De schaamte, oh, de schaamte. Ze voelde haar hart zinken toen de jongen voor haar ook nog begon met tandenknarsen. Ze was afhankelijk van iemand die high was en ze zou er weldra voor boeten. Hoe diep was ze nu wel niet gezonken? Eigenlijk niet heel diep, ze was altijd al een onnuttig en arm stuk vreten geweest, dus wat dat betrof viel alles best wel mee. Relatief gezien deed ze het zelfs nog best wel netjes. Er verscheen een grijns op het gelaat van de jongen, en het antwoord dat hij gaf maakte haar niet bepaald blij. Toch haalde hij iets uit zijn zak dat leek op geld, en Mia hoopte gewoon vurig dat het naar haar zou gaan. "En waarom zou ik dat doen? Zit er iets in voor mij?" vervolgde de jongen. Mia zuchtte, en voor ze er ook maar iets tegenin kon brengen kwam die man met die kunstige unibrow naar hem toe. Ze probeerde haar ogen van de haartjes op zijn neusbrug weg te houden, maar zonder resultaat. Hoe kon iemand zichzelf zo laten toetakelen? Een pincet was niet bepaald duur, zeg. Uit het niets kreeg ze een briefje van vijftig in haar hand geduwd en ze klampte het vast met haar zweterige handpalm alsof haar leven er vanaf hing. De Unibrow vestigde zijn aandacht op haar. "Vervoersbewijs, alstublieft," zei hij, en Mia toverde de meest onschuldige lach op haar gezicht. "Sorry, meneer, ik ben vergeten een kaartje te kopen. Ik hoop dat dit de onkosten dekt," zei ze op haar meest vriendelijke toon. De conducteur zuchtte, waarschijnlijk geen zin in het feit dat hij nu uit moest gaan rekenen hoeveel wisselgeld ze dan wel terug moest krijgen. Uiteindelijk wist hij het juiste aantal muntjes uit zijn riem te halen en ging door naar zijn volgende slachtoffer. Met een zucht legde Mia haar hoofd weer naar achteren tegen de leuning aan en zakte onderuit. "Dankje, dankje, dankje," zei ze toen tegen de jongen die zojuist haar leven had gered, soort van. Het geld dat ze over had van de transactie hield ze voor zich uit naar haar redder. Als ze ook maar iets minder zelfcontrole had, was ze de jongen nu om de hals gevlogen. Crisis averted.     
Terug naar boven Go down
 
avatar
━ Solitair ━

Posts : 97
IC : 7

“ Character „
Age: 22
Sex: Male
Breed: Arctic Fox

Profiel bekijken

BerichtOnderwerp: Re: Oops ma dec 28, 2015 12:10 pm


Haar stem klonk, poeslief en onschuldig, alsof ze nieuw was in de wereld, alsof ze niet zojuist vijftig euro had geëist van een onbekende in het openbaar vervoer. Een onbekende die nota bene alles behalve nuchter was, dus als men de zaak met een nuchtere blik ging analyseren, kon zelfs gezegd worden dat ze misbruik had gemaakt van zijn huidige staat van zijn. Nu was niemand hier van plan om de zaak nuchter te analyseren, was Anthony hier in geen geval toe in staat en ging hij er, mocht hij hier wel toe in staat zijn, alsnog niet vanuit dat ze bewust misbruik had gemaakt van het feit dat hij zijn neus niet schoon kon houden. En mocht dit wel zo zijn, dan had hij in de eerste plaats respect voor het lef dat het meisje had en in de tweede plaats viel er niet veel meer over te zeggen dan dat het zijn eigen schuld was. Zijn verdiende loon. Het bracht op zichzelf al een groot risico met zich mee dat hij zich in een staat als deze in het openbaar vervoer vertoonde. Stel dat iemand hem al zou herkennen - en nogmaals, dit was onwaarschijnlijk maar mogelijk want hoewel zijn levens genoeg verschilden, bleef hij, niet geheel onlogisch, zichzelf - dan zou dat absoluut niks goeds kunnen doen voor zijn reputatie. Aan zijn toekomst zou het waarschijnlijk ook niks goeds bijdragen, want welk bedrijf zou in godsnaam een junkie als gezicht van het bedrijf of op zijn catwalk willen. Juist, hij was zich er geheel van bewust dat hij er niks goeds aan deed om zich zo in het openbaar vervoer te begeven, hij had beter kunnen wachten tot hij thuis was, maar goed, ervan uitgaan dat de stiekeme verslaafde in dit gezelschap de verstandige keuzes maakte, zou oneerlijk zijn.
De man verdween en de gespannenheid droop van het meisje af. Hij richtte zijn blauwe, opengesperde ogen weer op het meisje en zijn mondhoeken krulden op. Het geld dat over was, pakte hij uit haar hand en liet hij weer verdwijnen in de zak van zijn vest. "Geen zorgen, meid," sprak hij terwijl hij zijn blik even over haar heen liet glijden. "Goed geregeld wel," zei hij daarna, doelend op de manier waarop ze had gedeald met de Wenkbrauw, hoewel het evengoed over haar uiterlijk had kunnen gaan. Hij haalde zijn neus nog eens op, liet de rug van zijn hand voor een zoveelste keer langs zijn neusvleugel strijken en ging eens verzitten. Het tikken tegen zijn armleuning was weer begonnen en hij slaakte een korte zucht. "Woon je in Aelanair City?" vroeg hij daarom maar, wellicht ongepast voor een onbekende om te vragen, maar ach, wat kon hem het schelen. "Want eh- Als je wilt ben je welkom op een feest dat ik geef met volle maan. Niet heel bijzonder, gewoon wat mensen. Muziek, verstoppen voor het maanlicht, je kent het wel." Hij viel even stil, bedacht zich hoeveel zin hij had in een sigaret en keek verlangend uit het raam, naar de overwegend frisse lucht die op hem zou wachten bij het station waar hij af moest stappen. Ja, ons liefje was, niet wonderbaarlijk, behoorlijk snel afgeleid deze avond.
Terug naar boven Go down
 
avatar
━ Solitair ━

Posts : 125
IC : 30

“ Character „
Age: 21
Sex: Female
Breed: Koala bear

Profiel bekijken

BerichtOnderwerp: Re: Oops ma dec 28, 2015 8:58 pm

Moest ze hem nu om de hals vliegen? Of zou dat raar zijn? Waarschijnlijk wel. Een tevreden gevoel vervulde Mia toen de Wenkbrauw grommend wegliep, ergens werd ze een beetje warm van binnen door deze persoonlijke overwinning. Ze was zojuist onder een boete uit gekomen! Nou ja, technisch gezien niet, de jongen naast haar had hem betaald en nu had ze ook nog eens schulden opgelopen, maar dat was iets waar ze zich later weer druk om kon maken. De witharige - voor haar nog steeds naamloze - jongen nam het geld weer terug en zei dat ze het goed geregeld had. God, wat voelde ze zichzelf ineens volwassen. Een grote glimlach kwam op haar gezicht en ze glunderde, wat een mijlpaal was dit weer. Eigenlijk had ze gewoon geluk gehad dat de Wenkbrauw was gevallen voor een idioot met blauw haar en een zielig puppy-gezicht. Mia grinnikte even toen de jongen zijn hand langs zijn neus haalde en weer op de leuning begon te tikken. Had hij enig idee dat zij wist wat hij gedaan had? Hoe lang was hij al high? Had hij in de trein gesnoven? Dat was een nieuw niveau van fucked up voor Mia. Ze had niets tegen drugsgebruik, had meerdere malen zelf het één en ander uitgetest, maar om in het openbaar te gaan gebruiken? Nee, zover was ze nog niet heen. Deze gast blijkbaar wel. En nu vroeg ze zich toch wel af waar hij heen ging, zo op een doordeweekse dag, stijf van de cocaïne. Had hij geen baantje of zo? Hij zag eruit of hij een model had kunnen zijn. Misschien was hij dat ook wel, alleen zou Mia het niet weten. Ze bezat op dit moment geen tv of laptop, waarschijnlijk zou ze iedere celebrity die ze tegen het lijf liep niet herkennen. De jongen vroeg of ze in Aelenair City woonde, en ze knikte. "Bij de Belbank Factory," liet ze hem weten. Ze wist niet eens waarom ze het zei: het was niet bepaald iets om trots op te zijn. Het was de wijk waar de ongure transacties plaatsvonden, al had ze het gevoel dat deze jongen er daarom ook wel kwam. Hij moest toch ergens aan de coke komen. Toen hij haar uitnodigde voor zijn feest, begon ze enthousiast in haar stoel te wippen. "Oh, ja, leuk!" riep ze, iets te hard, iets te enthousiast. Ze sloeg haar hand voor haar mond, weer net iets te hard, waardoor het behoorlijk pijn deed. Nog steeds was ze razend enthousiast over dat feestje, though. "Ik kan wel een feestje gebruiken. Waar woon je?" Het was te lang geleden dat ze een goed feest gehad had, dus nu mocht het toch ook wel weer eens tijd worden om pontificaal naar de tering te gaan.  
Terug naar boven Go down
 
avatar
━ Solitair ━

Posts : 97
IC : 7

“ Character „
Age: 22
Sex: Male
Breed: Arctic Fox

Profiel bekijken

BerichtOnderwerp: Re: Oops di jan 12, 2016 7:45 pm


Bij haar antwoord gleed zijn mondhoek een klein stukje omhoog. Het feit dat ze bij de Belbank Factory woonde, zei Anthony niet zo bijster veel. Het zorgde er in ieder geval niet voor dat hij anders naar het meisje ging kijken, maakte wellicht dat hij beter begreep waarom ze had besloten de trein te pakken zonder eerst een treinkaartje te kopen. Zelf kwam hij amper in die buurt. Natuurlijk moest hij wel eens, er waren dagen waarop Oliver geen zin had om een stuk voor hem te reizen en wanneer Tony dus zelf maar de tocht moest afleggen, maar gewoonlijk kon hij altijd ergens in en rondom het centrum afspreken. Daarnaast kwam Oliver ook vaak genoeg bij Anthony over de vloer. Terecht ook, Anthony rekende zich een van Oliver zijn grootste klanten. Mocht dit niet het geval zijn, dan toch zeker een van de leukste. Door zijn vriend die tevens zijn dealer was, wist hij wat er gebeurde rondom de Belbank Factory, grotendeels omdat Oliver hier actief in deelnam en dus gokte hij dat het meisje zich ook wel inliet met dergelijke zaken. Des te meer reden voor haar om op zijn feestje te verschijnen, niet?
Haar enthousiasme was overweldigend, maar Tony antwoordde met een zachte glimlach. Of wel, zo zacht als zijn strakke kaak het hem toeliet zonder het er raar uit te laten zien. Juist, zelfs nu, zelfs in deze staat van zijn, in de meest niet sierende outfit, hield hij nog rekening met hoe hij eruit zag. Deed in ieder geval zijn best. Toen het meisje haast uit schrik om haar eigen enthousiasme een hand voor haar mond sloeg - en redelijk hard, de klap was te horen - moest Anthony lachen. Ze leek inderdaad de uitgekozen persoon om zich op zijn feestje tegoed te doen aan een aantal glazen drank. Het zou in ieder geval niet saai worden met haar op zijn bank. Toen ze hem vertelde dat ze wel een feestje kon gebruiken en hem vroeg waar ze woonde, glimlachte hij opnieuw. Voor het antwoord geven haalde hij nogmaals zijn neus op. Die verdomde tics ook. "Ik heb een appartement in het centrum," zei hij en hij ging iets verzitten zodat hij bij de witte iphone in zijn broekzak kon. "Ik kan je het adres doorsturen als je je nummer geeft." Hij keek haar met zijn grote ogen glimlachend aan en ontgrendelde vervolgens de telefoon. De Contacten werden geopend en vluchtig opende hij het icoontje voor het aanmaken van een nieuw contact. Vervolgens overhandigde hij het toestel aan het meisje naast hem. Hard aan de coke in het openbaar vervoer het nummer regelen van een blauwharige schone. Kon allemaal.
Terug naar boven Go down
 



BerichtOnderwerp: Re: Oops

Terug naar boven Go down
 
 

Oops

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 1

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Dawn of Eternity :: THE WEST :: Western Misarai :: Aelanair City :: Greenwick Station-